เซียงซั่นรู้แจ้งกระจ่างทันที กล่าวขึ้น “เกลียดที่ตอนนั้นบ่าวสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถูกนางกดขี่ ในขณะนี้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ อย่าว่าแต่เจอท่านแม่ทัพไม่ได้สิ่งที่ข้าพูดก็ไม่มีคนเชื่อแม้แต่นิด! บ่าวขอบพระคุณองค์หญิงที่กล่าวถึงเพคะ!”เพียงไม่กี่ประโยคเฉินเสียนก็เข้าใจความกังวลของเซียงซั่นสิ่งเดียวที่นางกลัวคือหลิ่วเหมยอู่นำเรื่องนี้มาข่มขู่นาง ลืมไปชั่วขณะหนึ่งว่าหากนางแฉเรื่องเหล่านั้นออกไปจริงๆ ก็ไม่มีใครได้ประโยชน์เลยเซียงซั่นไปส่งเฉินเสียน กลับถึงห้องเก็บของให้เรียบร้อย กลับไปที่ด้านหน้าอ่างล้างหน้า นึกถึงกระบวนการทั้งหมดของเฉินเสียนอย่างรอบคอบอย่างแรกมอบยาขี้ผึ้งให้นาง และให้นางยืมเงิน ขณะที่จากไปก็ดูเหมือนให้แรงบันดาลใจโดยไม่รู้ตัว เหมือนว่าทุกๆ มุมมองอยู่ภายในใจเฉินเสียนผู้ที่คิดระมัดระวังรอบคอบเช่นนี้ ไม่ควรเป็นศัตรูด้วยจริงๆ มิเช่นนั้นจะติดตามถึงรากถึงโคน จนนางจะมีจุดจบเหมือนในปัจจุบันได้อย่างไร!เซียงซั่นรีบทำเวลา เสื้อผ้าที่ส่งมาตอนบ่ายถูกซักเสร็จก่อนพลบคํ่า ทานอาหารเย็นอย่างลวกๆ นางก็ไม่สนใจแม่เฒ่าเห็นนางทำงานในมือเรียบร้อยแล้ว ก็จะจัดเตรียมให้นางทำสิ่งอื่นเซียงซั่นปฏิเสธอย่างอ่อนหวาน “ป้าเฮ่อเจ้าคะ วันนี้ข้าเหนื่อยมากจริงๆ ขอพักหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ ในสวนยังมีพี่สาวน้องสาวอีกสองคนไม่ใช่หรือ ไม่รู้ไปแอบซ่อนตัวที่ไหนอีก เรียกพวกนาง……”345
“ให้เจ้าทำเจ้าก็ทำ! จะเล่นอะไรแผลงๆ อี
