้าๆ347
ในขณะนี้เซียงซั่นแยกขาสองข้างบนพื้น เหงื่อซึมออกมาด้วยความเจ็บปวดแต่ต้องกัดฟันอดทนในมือเฉินเสียนมีแท่งไม้ไผ่ เดินไปรอบๆ เซียงซั่น เห็นนางอ่อนแรงเมื่อใด ก็ใช้แท่งไม้ไผ่ตีร่างนางอย่างไม่เกรงใจเซียงซั่นต้องกัดฟันกราชับร่างกาย ออกกำลังกายท่วงท่าที่สง่างามและตั้งตรงมากที่สุดความทุกข์ทรมานของเซียงซั่นนั้นเฉินเสียนไม่ได้รู้สึกอะไร สิ่งเหล่านี้นางเคยสัมผัสมาก่อนจะมีชื่อเสียง ยากลำบากและพยายามมากกว่าเซียงซั่นอีกเฉินเสียนไม่ได้คาดหวังให้เซียงซั่นเข้าใจแก่นแท้ แค่เห็นว่ามีลักษณะเช่นนั้นก็พอแล้วเฉินเสียนกล่าวเรียบๆ “หากเจ้าอยากเป็นเลิศ แน่นอนว่าต้องทำงานหนักกว่าคนอื่น คิดถึงความสำเร็จ ก็จะไม่รู้สึกว่ามันทรมานมากขนาดนั้น”สิ่งที่เฉินเสียนสอนเซียงซั่นคือระบำหน้าท้อง ไม่เหมือนกับที่เธอเต้นอย่างมีชีวิตชีวาคราวก่อน สิ่งที่เธอสอนคือระบำหน้าท้องอันมีเสน่ห์และเซ็กซี่ยั่วยวนหลังจากเพิ่มความอ่อนตัวของเซียงซั่น ร่างกายเซียงซั่นก็กลายเป็นเรียวบางแข็งแรง และยืดหยุ่นสูงมากเริ่มแรกเฉินเสียนสอนนางบิดสะโพกบิดเอว จากนั้นก็เป็นการเคลื่อนไหวแต่ละชุดเวลาหนึ่งเดือน เพียงพอที่จะทำให้เซียงซั่นจดจำท่าเต้น เฉินเสียนนำผ้าออกมาจากวังคราวก่อน ให้อวี้เยี่ยนตัดเย็บเสื้อผ้าตามสไตล์ที่เธอวาดให้กับเซียงซั่น348
เสื้อผ้าผู้หญิงแนบร่างกายเซียงซั่น รูปร่างโค้งมน เผยให้เห็นเอวและสะดือของนาง ขับให้ขาใต้กระโปรงดูเรียวยาวและได้ส
