ัดส่วนนางยิ้ม หน้าตามีเสน่ห์สวยงามดุจแพรไหมอยู่รางๆอวี้เยี่ยนเห็นแล้วก็ตกตะลึงหลังจากเซียงซั่นกลับไป อวี้เยี่ยนก็กล่าวด้วยความรู้สึกลึดซึ้ง “องค์หญิงสุดยอดมากเพคะ ในเวลาสั้นๆ เพียงนี้ทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนแปลงได้อย่างมหาศาลบ่าวแทบจำไม่ได้เลยเพคะว่าเซียงซั่นคือสาวใช้ผู้ที่ทำงานหลังสวน”เฉินเสียนกล่าวว่า “นางแสดงมันออกไปได้ จึงเปลี่ยนแปลงได้อย่างมหาศาล”อวี้เยี่ยนรอให้เฉินเสียนอาบนํ้าและเข้านอน ก่อนกล่าวขึ้น “องค์หญิงเพคะ……องค์หญิงเต้นมีเสน่ห์เช่นนั้นได้อย่างไรหรือเพคะ? ”เฉินเสียนกล่าวขึ้นขณะเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “อยากเรียนหรือ? วันไหนว่างข้าจะสอนเจ้า”อวี้เยี่ยนโวยวายจนหน้าแดง กล่าวขึ้น “บ่าวไม่ได้อยากเรียนเพคะ! แค่เห็นเซียงซั่นเต้นอย่างเปิดเผย บ่าวก็รู้สึกอับอายแล้วเพคะ”เฉินเสียนกล่าว “การเต้นเป็นวิธีหนึ่งในการแสดงอารมณ์ ไม่ใช่เป็นเรื่องที่น่าอาย ในทางกลับกันยังได้ออกกำลังกายอีกด้วย ทำให้ร่างกายประสานและยืดหยุ่นปรับปรุงอารมณ์โดยรวม สอนให้ผู้คนเรียน รู้ที่จะเผชิญหน้ากับความงามของตนเอง”บางคนเต้นมีเสน่ห์งดงาม บางคนเต้นร้อนแรงเซ็กซี่ บางคนเต้นน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งหมดแตกต่างกันเพราะสิ่งที่ใฝ่หาในจิตใจ เซียงซั่นเรียนรู้การเต้นนี้ ในตอนแรกเริ่มมีจุดมุ่งหมายเพื่อดึงดูดผู้คน แน่นอนว่าต้องมีความเปิดเผย349
อวี้เยี่ยนเหมือนจะเข้าใจแล้ว “องค์หญิงกล่าวแบบนี้ บ่าวเข้าใจแล้วเพคะ”นัดกับเหลียนชิงโจวว่าชำร
