ธจัด ยกมือขึ้นจะทำร้ายเฉินเสียนเฉินเสียนจับข้อมือนางได้อย่างว่องไว เหลือบมองแล้วกล่าว “เมื่อก่อนมือสวยๆ คู่นี้บัดนี้กลายเป็นน่าเกลียดเช่นนี้แล้วหรือ เซียงซั่น ข้าจะแนะนำเจ้า ควรหาข้อบกพร่องในตัวเจ้าเอง มิเช่นนั้นคราวหน้าสะดุดอีกครั้ง จะไม่มีใครดึงเจ้าไว้”เซียงซั่นดิ้นรนอย่างหนัก เฉินเสียนปล่อยมือกะทันหัน นางควบคุมความสมดุลไม่ได้ ต่อมาจึงล้มพับลงบนพื้นเฉินเสียนมองนางเงียบๆ แล้วกล่าวขึ้น “ข้าเคยบอกแล้วอนาคตอีกยาวไกลเจ้าไม่เชื่อคำพูดข้าหรือ”เซียงซั่นกัดปากพูดขึ้น “พระองค์มาหัวเราะเยาะใส่หม่อมฉันมีประโยชน์อันใดหรือเพคะ หม่อมฉันเป็นแค่สาวรับใช้! พระองค์มีความสามารถก็ไปจัดการหลิ่ว337
เหมยอู่สิเพคะ ตอนนั้นนายหญิงสั่งให้หม่อมฉันไปทำให้พระองค์เสียโฉม ทำไมพระองค์ไม่ไปหานางล่ะเพคะ!”เซียงซั่นยิ้มขึ้นมา กล่าวว่า “หรือพระองค์ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง? พระองค์กลัวนางหรือ? ”เฉินเสียนหางตาตกลงมาทันทีสีหน้าเช่นนั้นราวกับไม่ควรปรากฏบนใบหน้าหญิงสาว ไม่ใช่ความเกลียดชังบ้าคลั่งในดวงตา เบาสบายเหมือนในอดีต วินาทีต่อมาก็เกิดลมพัด น่ากลัวอย่างไม่มีเหตุผลเพียงครู่เดียว ใบหน้าเฉินเสียนก็มีรอยยิ้มอ่อนโยน กล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเหมยอู่สั่งให้เจ้าทำ ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไป อีกอย่างมีเจ้าอยู่ ข้าต้องทำด้วยตัวเองหรือ”
338
