่างไร กลัวว่าส่องกระจกแล้วตัวเองจะฝันร้ายตอนกลางคืน!” นางเงยหน้าขึ้นดวงตาแดงกํ่ามองเฉินเสียน “หม่อมฉันเทียบพระองค์ที่จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจไม่ได้หรอกเพคะ!”เฉินเสียนเลิกคิ้ว กล่าวขึ้น “เจ้าโหดร้ายกับตัวเองแบบนี้ เพราะความเกลียดชังงั้นหรือ? ”เซียงซั่นตัวสั่น กัดปากกล่าว “ใช่เพคะ หม่อมฉันเกลียดมาก! แต่หม่อมฉันจะทำอย่างไรได้บ้างเพคะ?”อวี้เยี่ยนนำม้านั่งมาให้เฉินเสียน เฉินเสียนค่อยๆ นั่งตรงหน้าเซียงซั่น กล่าวว่า “เกิดผลลัพธ์ที่ไม่ดี เจ้าไม่ผิด ตอนนี้เข้าใจความรู้สึกข้าตอนที่โดนทำลายโฉมแล้วหรือยัง? ในตอนนั้นข้าโง่เขลา ความสิ้นหวังและการดิ้นรนของข้าพวกเจ้า336
มองเป็นเรื่องตลก ถ้าเช่นนั้นตอนนี้ข้ากล่าวประโยคนั้นคืนแก่เจ้า สาวใช้อย่างเจ้ามีหน้าตาสวยไปทำไม ตกตํ่าจนเป็นแบบนี้ สมควรเป็นสัตว์ประหลาดน่ารังเกียจ”เซียงซั่นจ้องมองเฉินเสียน ในที่สุดก็ตอบสนอง กล่าวขึ้น “ที่แท้ก็ท่านนี่เองสินะเพคะ”เฉินเสียนเข้าไปใกล้นาง กล่าวเสียงเบา “ข้าทำไม? ”“ท่านวางแผนมาอย่างดีใช่ไหมเพคะ? ท่านจงใจทำหนังสือตก จงใจให้หม่อมฉันหยิบมันขึ้นมา จากนั้นก็ให้หม่อมฉันเสี่ยงอันตราย เลยพบจุดจบเช่นนี้!”เฉินเสียนหรี่ตายิ้มจางๆ กล่าวขึ้น “เจ้าทนสิ่งล่อลวงไม่ไหวไม่ใช่หรือ? เจ้าไม่ทำเช่นนั้นก็ได้ อยู่เคียงข้างเหมยอู่ในฐานะสุนัขรับใช้ผู้ภักดีต่อไป แต่เช่นนั้นเจ้าไม่เต็มใจ เพราะเจ้ากดอวิ๋นเอ๋อร์ไว้บนศีรษะยังไงล่ะ”เซียงซั่นโกร
