กพลัมอวี้เยี่ยนก็เข้าไปในห้องนำมาให้เธอในขณะนี้ลมก็พัด ลมสดชื่นมาก พัดใบไม้ในสวนอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ๆ เฉินเสียนก็หันศีรษะไปมองที่ประตูทางเข้าสวนสระวสันตฤดูคราวนี้ฉินหรูเหลียงหลบเลี่ยงไม่ทัน ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างชัดเจน เฉินเสียนมองไปทางเขา เขาก็มองเฉินเสียนเธอเหมือนเห็นเขานานแล้วแต่เฉินเสียนไม่มีการตอบสนองใดๆ ภายในดวงตาไม่สื่ออารมณ์ใดๆ ราวกับมองดูคนคนหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอแววตาขาวดำชัดเจนของเธอ ผสมผสานไปกับเงาของต้นไม้และลมเบาๆฉินหรูเหลียงไม่อยู่ในสายตาเธอเลยสักนิดฉินหรูเหลียงกราชับสองมือในแขนเสื้อเล็กน้อย ภายในใจระคายเคืองอย่างบอกไม่ถูก หญิงผู้นี้ครั้งหนึ่งเคยปฏิบัติกับเขาราวกับพระเจ้า ในขณะนี้เห็นเขาบางเบายิ่งเสียกว่าอากาศเขาไม่สนใจเธอ ไม่ใส่ใจเธอได้ แต่เขาพบว่าเธอยิ่งไม่สนใจเขา ไม่ใส่ใจเขามากขึ้น328
ฉินหรูเหลียงมักรู้สึกว่าตนตกอยู่ข้างหลัง อาจจะเพราะความรู้สึกห่างเหินนี้ทำให้เขาอึดอัดอย่างยิ่งแม่บ้านจ้าวกลับมาจากข้างนอกพอดี เห็นฉินหรูเหลียงยืนที่ประตูทางเข้า ก็ตกตะลึงก่อน จากนั้นก็จงใจกล่าวขึ้นเสียงดัง “ท่านแม่ทัพมาได้อย่างไรเจ้าคะมาแล้วไม่เข้าไปนั่งหรือเจ้าคะ? หากองค์หญิงรู้ว่าท่านแม่ทัพมาหาพระองค์ ต้องดีพระทัยมากแน่นอน”แม่บ้านจ้าวจงใจพูดให้เฉินเสียนได้ยิน ให้เฉินเสียนรู้ว่าฉินหรูเหลียงมาหาเธอคาดไม่ถึงว่าในตอนนั้นเฉินเสียนก็นั่งใต้ชายคา รู้ก่อนแม่บ้านจ้าวอีกว่า
