ฉินหรูเหลียงมาอวี้เยี่ยนได้ยินเสียงก็หยิบลูกพลัมออกมาดู พบว่าฉินหรูเหลียงยืนอยู่ประตูทางเข้าจริงๆความเฉยเมยและเย็นยะเยือกของฉินหรูเหลียง อวี้เยี่ยนเห็นอยู่ในสายตาทั้งหมด ในเมื่อองค์หญิงไม่สนใจ นางจะสนใจไปทำไมเมื่อเป็นเช่นนั้นอวี้เยี่ยนจึงไม่แสดงออกอะไร เห็นฉินหรูเหลียงเป็นอากาศก้มศีรษะพูดกับเฉินเสียน “องค์หญิง บ่าวนำลูกพลัมมาให้แล้วเพคะ”เฉินเสียนละสายตากลับมา นำนํ้าตาลกรวดลูกพลัมเข้าปากหนึ่งลูก หรี่ตาเอ่ยชื่นชม “เจ้ายังมีฝีมือดีเหมือนเดิม”อวี้เยี่ยนก็กล่าวขึ้น “องค์หญิง บ่าวพยุงท่านกลับห้องพักผ่อนดีกว่าเพคะ”“ไม่ต้อง ที่นี่เย็นสบาย”อวี้เยี่ยนกลัวเธอเห็นฉินหรูเหลียงแล้วจะอารมณ์เสีย แต่เห็นได้ชัด ไม่ว่าฉินหรูเหลียงจะอยู่ที่ใด ก็ไม่มีผลกระทบใดๆ กับเธอ329
เจ้านายและบ่าวรับใช้สองคนเพิกเฉยฉินหรูเหลียง ฉินหรูเหลียงหันตัวจะเดินไป ก็พูดเสียงเย็นชา “ไม่ใช่ว่าข้ามาแล้วนางจะมีความสุขเสมอไป!”แม่บ้านจ้าวต้องเบี่ยงตัวให้ทาง และกล่าวด้วยความเสียใจ “ท่านแม่ทัพ ท่านไม่เข้าไปนั่งหน่อยหรือเจ้าคะ? ”“ไม่จำเป็น” ฉินหรูเหลียงก้าวจากไปโดยไม่หันศีรษะกลับมาแม่บ้านจ้าวเข้าสวนมา มองเฉินเสียนและอวี้เยี่ยน ก็ถอนหายใจกล่าวขึ้น“องค์หญิง ทำไมพระองค์ไม่เชิญท่านแม่ทัพเข้ามานั่งล่ะเพคะ? ”เฉินเสียนหรี่ตาทานลูกพลัม ไม่กล่าวอะไรอวี้เยี่ยนกล่าวขึ้น “องค์หญิงทำถูกแล้ว เชิญเขาเข้ามาทำอะไร ต้องการให้องค์หญิงทำร้ายลูกในครรภ์หร
