ือ? ”แม่บ้านจ้าวกล่าว “อย่างไรแล้วท่านแม่ทัพก็เป็นเจ้าบ้าน หากองค์หญิงรู้จักนุ่มนวลอ่อนโยนได้เหมือนนายหญิงหลิ่วบ้าง ท่านแม่ทัพก็คงไม่ใจแข็ง ต้องสงสารองค์หญิงแน่นอน ไม่เช่นนั้นท่านแม่ทัพคงไม่มาสวนสระวสันตฤดูคนเดียวหรอกเดิมทีตั้งใจจะมาเยี่ยมองค์หญิง สุดท้ายองค์หญิงไม่เชิญเขาเข้ามา ก็เลยจากไป”“มาเยี่ยมองค์หญิงหรือ? ” อวี้เยี่ยนกล่าว “มาดูว่าองค์หญิงตอนนี้อนาถเพียงใดหรือ? หากเขาใส่ใจองค์หญิงจริงๆ ก็ควรถามว่าองค์หญิงตกใจล้มเพราะเหตุใดสิ”“อวี้เยี่ยน” แม่บ้านจ้าวกล่าวอย่างไม่ค่อยเห็นด้วย “เจ้าพูดแบบนี้ได้อย่างไร”อวี้เยี่ยนกล่าว “แม่บ้านจ้าว ขออภัย ข้าพูดตรงไปตรงมาเสมอ ท่านว่าหากองค์หญิงอ่อนโยนลง ท่านแม่ทัพจะสงสารหรือ ไม่ใช่ว่าในอดีตองค์หญิงไม่เคยอ่อนโยนนี่เจ้าคะ สุดท้ายล่ะ ก็ถูกแม่นางหลิ่วไล่ออกจากบ้านมิใช่หรือ”330
“ยังมีเซียงซั่นนั่นอีก ตาโตสุกใส ร้องไห้น่าสงสารต่อหน้าท่านแม่ทัพ หลังจากมีคํ่าคืนที่ดีกับท่านแม่ทัพแล้ว ท่านแม่ทัพจะสนใจนางอีกไหม? ไม่ถามด้วยซํ้าว่าทำไมนางเสียโฉม”แม่บ้านจ้าวอ้าปาก ไม่สามารถพูดอะไรโต้แย้งได้อวี้เยี่ยนกล่าว “เห็นได้ชัดว่าท่านแม่ทัพชอบแค่แม่นางหลิ่ว องค์หญิงห้ามอ่อนโยนเพื่อปกป้องตัวเอง มิเช่นนั้นหากเป็นแบบเมื่อก่อนจะถูกแม่นางหลิ่วกลั่นแกล้งได้!”เด็กสาวกล่าวอย่างมีเหตุผลเช่นนี้ แม่บ้านจ้าวก็ควบคุมสีหน้าไม่ไหว แต่ก็ไม่พูดอะไรมากเฉินเสียนกล่าว “แม่นมจ้าว ข้ารู้ว่าเ
