ั้งนี้ไม่ได้เป็นเรื่องที่สามารถมองโลกในแง่ดีได้หลิ่วเหมยอู่อารมณ์ดีอย่างยิ่ง ใครให้เฉินเสียนมาแข่งกับนางทุกเรื่องกันล่ะทุกอย่างนี้เฉินเสียนหาเรื่องใส่ตัวเอง!หลิ่วเหมยอู่ยิ้มอ่อนโยนกล่าวขึ้น “เมื่อก่อนนางมีความสามารถมากไม่ใช่หรือเหตุใดตอนนี้ยังลุกจากเตียงไม่ได้”เซียงหลิงยังคงกระวนกระวายใจเล็กน้อย “องค์หญิงตกใจจนล้มลง หากรู้ว่าแมวที่ตายคือ……”หลิ่วเหมยอู่เหลือบมองนางก่อนกล่าวขึ้น “เฉินเสียนนางสนใจหลักฐานตลอดไม่ใช่หรือ ตอนที่เจ้าไปสวนสระวสันตฤดูมีคนเห็นเจ้าไหม? ”323
เซียงหลิงหวนระลึกอย่างรอบคอบ ก่อนกล่าวอย่างแน่ใจ “บ่าวมั่นใจไม่มีใครเห็นเจ้าค่ะ”“นั่นแหละ ในเมื่อไม่มีหลักฐาน จะมีใครรู้? เมื่อวานข้าบอกท่านแม่ทัพว่าข้านำแมวกลับไปแล้ว ตอนนี้แมวตายบนเตียงเฉินเสียนที่สวนสระวสันตฤดู มันเกี่ยวอะไรกับข้า? ”เซียงหลิงก้มหน้ากล่าว “บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ”ถึงแม้ปกตินางจะฉลาดมีไหวพริบ แต่ก็ไม่เคยทำเรื่องอันตรายเช่นนี้มาก่อนแต่เจ้านายของนางคือหลิ่วเหมยอู่ คำสั่งของเจ้านายนางก็ต้องทำตามภายในใจเซียงหลิงหวาดหวั่นตลอดเวลาหลิ่วเหมยอู่กลับมองความคิดนางออก กล่าวขึ้นเบาๆ อีกครั้ง “เซียงหลิง ข้ารู้ว่าเจ้าฉลาด เรื่องเช่นนี้ที่ให้เจ้าทำ จากนี้ไปเจ้านายและบ่าวรับใช้เช่นเราก็มัดเชือกเส้นเดียวกันแล้ว หากต้องตกนํ้าก็ต้องตกด้วยกัน คนฉลาดรู้ว่าควรทำอย่างไรใช่หรือไม่? ”เซียงหลิงพยักหน้าตอบ “บ่าวทราบเจ้าคะ”“มีแค่ข้าเท่านั
