าถึงสบายใจขึ้น”อวี้เยี่ยนรู้สึกอัดอั้น นิ่งเงียบไปเฉินเสียนกล่าวขึ้นอีกหน “หากข้าไปสวนดอกพุดตานแย่งมันกลับมาเร็วหน่อย ลูกแมวอาจจะไม่ตายอย่างอนาถ แต่ข้ามักคิดเสมอ ยิ่งข้าใส่ใจมากเท่าใด325
หลิ่วเหมยอู่ก็ยิ่งอยากครอบครองมัน แบบนั้นก็จะยิ่งเป็นอันตรายกับมัน แต่ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายจะทำร้ายจนมันตาย”อวี้เยี่ยนกลั้นนํ้าตากล่าวขึ้น “องค์หญิงไม่ต้องไปคิดแล้วเพคะ”เฉินเสียนกล่าวขึ้นอีกหน “หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้นานแล้ว ตอนแรกที่เห็นมันหิวกระสับกระส่ายหลังครัว ก็จะไม่ป้อนมัน ให้มันแอบขโมยกินในห้องครัว ก็คงไม่อดตาย หรือไม่ก็เมื่อมันตามเจ้ามาที่สวนสระวสันตฤดู หากเราไม่เลี้ยงมัน ไล่มันไป มันก็จะไม่ตาย”อวี้เยี่ยนกัดปาก หายใจเข้าลึกๆ “องค์หญิง ดื่มยาต่อเถอะเพคะ”“พวกเจ้าฝังมันที่ไหน? พาข้าออกไปดูหน่อย”เฉินเสียนยังคงลงจากเตียงไม่ได้ แต่อวี้เยี่ยนรู้ว่าหากวันนี้ไม่พาเธอไปดู เกรงว่าเธอจะกังวลกับเรื่องนี้ต่อไปเรื่อยๆ สุดท้ายอวี้เยี่ยนก็เปิดประตูห้อง ยืนข้างประตูและชี้ไปที่สถานที่ฝังศพให้เฉินเสียนดูเฉินเสียนทำได้แค่มองไกลๆ ดวงตาหรี่เล็กน้อยภายใต้แสงไฟ สีหน้าสงบนิ่งอวี้เยี่ยนกล่าว “นางหลิ่วโหดเหี้ยมเกินไป ไม่กี่วันนี้เกรงว่าแมวละแวกนี้ออกมาประณามด้วยความคับแค้นใจ ท่านแม่ทัพกลัวส่งผลกระทบต่อการพักผ่อนนางหลิ่ว จึงส่งคนไปเฝ้าทำร้ายแมว เมื่อจับได้แล้วก็ไม่มีทางออก ตอนกลางคืนจึงไม่มีเสียงแมวร้องแล้ว”เฉินเสียนละสายต
