“หลิ่วเหมยอู่จะให้มันกลับมาหรือ?”อวี้เยี่ยนจุกอยู่ในลำคอ เอ่ยอีก“ก็ต่อไม่ให้กลับมา บ่าวก็ไม่เห็นมันเล่นที่สวนดอกไม้นะเพคะ……บ่าวเพียงแค่อยากจะรู้ว่ามันเป็นอย่างไรบ้างเพคะ ช่วงนี้ไม่พบเห็น คิดถึงมันเสียจริงๆเลยเพคะ”ระหว่างที่พูด ดวงตาของอวี้เยี่ยนก็แดงกํ่าอวี้เยี่ยนกับเฉินเสียนจับมือกันอาบนํ้าชำระล้างให้กับมัน ป้อนอาหาร มองดูมันออดอ้อนบนบันได เกาหนังท้อง แน่นอนว่ามีความรู้สึกไม่น้อยเพียงแค่คาดไม่ถึง ต่อมาเรื่องราวจะเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้ตอนช่วงเช้า อวี้เยี่ยนไปเดินเล่นเป็นเพื่อนเฉินเสียนที่สวนดอกไม้ทั้งสองคนไปที่สวนแอพริคอตเด็ดลูกแอพริคอตมาบางส่วน ทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน อร่อยถูกปากอย่างมาก พอเฉินเสียนกินก็หยุดไม่ได้อวี้เยี่ยนเอ่ย“องค์หญิงเสวยให้น้อยลงหน่อยเถิดเพคะ มันเปรี้ยวอีกสักครู่จะทำให้ปวดท้องได้นะเพคะ ถ้าหากว่าเสวยอาหารมื้อเที่ยงไม่ได้จะทำเช่นไรกันเพคะ”หลังจากที่กลับมาถึงสวนสระวสันตฤดู พอดีกับที่แม่บ้านจ้าวส่งอาหารมื้อเที่ยงมาในเรือน พบเจอแล้วเอ่ย“องค์หญิงรีบเข้าไปในห้องพักเถิดเพคะ อากาศร้อนเช่นนี้ ล้างหน้าล้างมือแล้วมาเสวยมื้อเที่ยงเถิดเพคะ”แม่บ้านจ้าววางอาหารลงบนโต๊ะ315
อวี้เยี่ยนไปนำนํ้ามาให้เฉินเสียนล้างมือล้างหน้าเฉินเสียนไม่ชอบเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างโต๊ะมันแข็งเกินไปแล้ว ก็เดินไปที่เก้าอี้ยาวอ่อนนุ่ม เตรียมกางออกนั่งบนเตียงปูด้วยผ้าห่มเต็มพื้นที่อย่างเป็นระเบียบ เฉินเสียนนึกถึง
