ก่อนหน้าตอนที่อวี้เยี่ยนจัดการปูเตียงให้จะนำผ้าห่มซ้อนกันครึ่งหนึ่งเพียงแค่ในสมองของเธอมีภาพความคิดนี้ผ่านมา จึงไม่ได้คิดอะไรมากเฉินเสียนหนีบมุมผ้าห่มยกขึ้นเปิดออกหลังจากนั้นในช่วงเวลาสั้นๆ มีกลิ่นคาวลอยโชยเข้ามาในจมูกเฉินเสียนหน้าซีดเผือดใต้ผ้าห่มคลุมของสิ่งหนึ่งไว้ เลือดเนื้อปะปนเลือนราง คราบเลือดเปียกโชกอยู่ที่ผ้าปูเตียง！สีเลือดนั่น เหนียวเหนอะปกคลุมอยู่ที่สีครีมนั้นกลิ่นคาวเลือดนั้นทำให้เฉินเสียนเวียนหัวตาลายโดยฉับพลัน ภายในกระเพาะปั่นป่วนมีพลังมหาศาลเธอพยายามอดทน แต่อดไม่ได้ที่จะปิดรูม่านตาลงเฉินเสียนใช้สองมือยกออกแรงเปิดเพียงผิวเผิน จิตใต้สำนึกทำให้ถอยไปด้านหลังเท้าเหยียบความว่างเปล่าก่อนแตะถึงคันเหยียบเตียง ไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ถอยไปด้านหลัง และหลังจากนั้นหย่อนก้นล้มลงที่พื้น316
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว รอจนแม่บ้านจ้าวกับอวี้เยี่ยนพบเจอ ก็ไม่สามารถมารับเฉินเสียนไว้ได้！“องค์หญิง！”เฉินเสียร่างกายสัมผัสอยู่ที่พื้น ท้องล้มตกลงมาอยู่ที่พื้น เธอสูดลมหายใจสายตาจ้องมองสิ่งที่อยู่บนเตียงอวี้เยี่ยนตกใจร้องไห้ มาประคองเฉินเสียน เอ่ยว่า“องค์หญิง องค์หญิงอย่าทำให้บ่าวตกใจเพคะ…..”ตอนที่นางมองไปตามสายตาของเฉินเสียนนั้น พลั้งปากร้องเสียงแหลมออกมาอวี้เยี่ยนขลาดเขลา ไม่เคยพบเจอเลือดมากมายเช่นนี้แม่บ้านจ้าวหน้าซีดเผือด ตกใจไม่น้อยเอ่ย“รีบประคององค์หญิงลุกขึ้นเร็ว！”เฉินเสียนหน้าซีดเผื
