อด แม่บ้านจ้าวเอ่ย“ห้องนี้อยู่ไม่ได้แล้ว อวี้เยี่ยน รีบประคององค์หญิงไปนอนที่ห้องของเจ้าสักพักหนึ่ง ข้าจะไปเชิญหมอ”อวี้เยี่ยนสั่นเทาประคองเฉินเสียน เฉินเสียนหายใจเข้าลึกๆถึงได้สติกลับมามือข้างหนึ่งโอบกอดที่ท้องของตนเองไม่มองไปที่เตียงอีกริมฝีปากของเธอไร้สีเลือดฝาด สายตาเย็นชาจนน่ากลัวอวี้เยี่ยนหมดอาลัยตายอยากร้องไห้หนักพลางเอ่ย“องค์หญิงอย่าเป็นอะไรนะเพคะ!เป็นความผิดของบ่าว เป็นเพราะบ่าวประมาทถึงทำให้องค์หญิงได้รับอันตรายล้มลงมา!ถ้าหากมีอันเป็นไป บ่าวจะตายเพื่อเป็นการขอประทานอภัยเพคะ!”317
เฉินเสียนท้องใหญ่มากแล้ว รับความตื่นตกใจไม่ได้ ก็ยิ่งห้ามล้มลงมาอย่างหนักเช่นนี้หน้าผากของเฉินเสียนมีเหงื่อออก เอ่ยว่า“ไม่เป็นไรเลย เพียงแค่ปวดท้องเล็กน้อยเท่านั้นเอง”อวี้เยี่ยนเม้มปากร้องไห้ไม่มีเสียงออกมานางไม่กล้าคิดถึงผลที่ตามมา ยิ่งไม่กล้าไปดูบนเตียงนั่นว่าคือสิ่งใด โหดเหี้ยมอย่างคาดไม่ถึงเช่นนี้ เลือดเนื้อมาปนเปื้อนอยู่บนเตียงขององค์หญิง！เมื่อกี้นี้นางมองชัดเจนแล้ว เลือดสดเหนียวเหนอะนั้นเป็นขนสีครีม…….อวี้เยี่ยนหวังเป็นอย่างมากว่านางจะตาลายไม่นานหมอก็มาที่เรือน แมะจับชีพจรให้กับเฉินเสียน เอ่ยอย่างไม่กล้าชะล่าใจ“นายหญิง ครั้งนี้มีอาการครรภ์เป็นพิษ…….”“หมอ หมอต้องช่วยทารกในครรภ์ขององค์หญิงไว้ให้ได้นะเจ้าคะ !ทารกในครรภ์ห้ามเป็นอะไรนะเจ้าคะ！”อวี้เยี่ยนหวั่นไหวเป็นอย่างมากเฉินเสียนจับที่มือของอวี้
