ทามองแม่บ้านจ้าวที่จัดการกับเลือดของสัตว์เลี้ยง นางไม่ได้มองผิดไป กลุ่มเลือดที่เปียกโชกนั่นคือเจ้าแมวน้อยที่กระโดดโลดเต้นเมื่อไม่นานมานี้แม่บ้านจ้าวบ่นพึมพำ “ทำบาปกรรมจริงๆ …….นี่จะต้องมีจิตใจอำมหิตเท่าไหร่กัน…..ข้าเพิ่งจะออกไปสักครู่เดียว ก็เกิดเรื่องเยี่ยงนี้ขึ้นแล้ว……..”319
แม่บ้านจ้าวใช้ผ้าปูเตียงม้วนเลือดนั้นขึ้น อวี้เยี่ยนเอียงตัวทนมองไม่ได้สะอื้นไห้เอ่ย“แม่บ้านจ้าว พวกเราเอามันไปกลบเถอะ องค์หญิงเห็นแล้วจะต้องโศกเศร้าเป็นแน่แท้”ทั้งสองคนขุดหลุมหนึ่งหลุม อวี้เยี่ยนทั้งขุดทั้งร้องไห้ “นายหญิงหลิ่วแย่งชิงแมวขององค์หญิง ไม่ได้ชอบมันจริงๆ นายหญิงหลิ่วเพียงแค่อยากจะแย่งกับองค์หญิง……แต่ข้าคิดไม่ถึง นายหญิงหลิ่วจะทำเช่นนี้แล้วเอามาคืนให้กับองค์หญิง…..”อวี้เยี่ยนกัดฟันเช็ดนํ้าตา แล้วพูดไม่หยุด“นายหญิงหลิ่วอยากทำให้องค์หญิงตาย อยากทำให้ทารกตาย! นายหญิงหลิ่วนี่เป็นผู้หญิงที่โหดร้าย!”“ผู้หญิงคนนั้นต้องรู้ว่าองค์หญิงชอบแมวตัวนี้มาก ป้อนอาหารมันด้วยตนเองอาบนํ้าให้มันด้วยตนเอง พามันออกไปเดินเล่น ยังชอบหมอบนอนบนเตียงขององค์หญิง…….”“นายหญิงหลิ่วต้องรู้แน่ๆ……เพราะฉะนั้นถึงได้โหดเหี้ยมเช่นนี้!องค์หญิงมีความผิดอันใด แมวที่น่าสงสารนี้มีความผิดอันใด?หรือว่านายหญิงหลิ่วไม่กลัวกรรมตามสนอง?”แม่บ้านจ้าวเอ่ย“เจ้าอย่าร้อง ระวังองค์หญิงได้ยิน”อวี้เยี่ยนร้องไห้สะอื้นในลำคอ “ข้าเพียงแค่สงสารองค์หญิง ไม่ง่า
