รเตรียมตัวนำปลามาด้วยทิ้งจากด้านบนลงต่อหน้าเจ้าแมวน้อยเจ้าแมวน้อยเข้าไปดมใกล้ๆ หลังจากนั้นก็เตรียมจะเดินออกไปด้วยความเฉยชาฉินหรูเหลียงหรี่ตามอง เอ่ยว่า“ที่แท้เจ้าของเป็นเช่นไรก็มีสัตว์เลี้ยงที่ไม่เห็นคนในสายตาเช่นนั้น แม้แต่ปลาที่ข้าให้เจ้ากิน เจ้าก็กล้าที่จะไม่กินมัน? หยุดเดี๋ยวนี้！”เวลาที่หลิ่วเหมยอู่รู้สึกร้อน นอกจากไปนั่งริมทะเลสาบแล้ว ส่วนใหญ่ก็อยู่ในเรือนดอกพุดตานนางได้ยินสาวใช้เซียงหลิงพูดว่าช่วงนี้ฉินหรูเหลียงมักจะชอบไปที่สวนดอกไม้หลิ่วเหมยอู่ก็ได้เอ่ยถาม“ท่านแม่ทัพไปทำอันใดที่สวนดอกไม้?”เซียงหลิงเอ่ยว่า“เหมือนกับว่าไปเล่นกับแมวตัวนั้นนะเจ้าคะนายหญิง”“แมวมาจากที่ใดกันเล่า?”296
เซียงหลิงเงียบแล้วเอ่ย “องค์หญิงเลี้ยงเจ้าค่ะ ”หลิ่วเหมยอู่สีหน้าอึมครึมลงนางนึกว่านางกับเฉินเสียนจะสามารถอยู่ด้วยกันอย่างสงบไม่ทะเลาะเบาะแว้งซึ่งกันและกันต่อไป คาดไม่ถึงว่าเฉินเสียนไม่ปรากฏตัว แมวของเฉินเสียนก็มาปรากฎตัว！นี่หมายความว่าอย่างไร? วางแผนใช้แมวตัวนั้นมาดึงดูดเรียกร้องความสนใจจากท่านแม่ทัพหรือ?ท่านแม่ทัพไม่มีทางที่จะถูกหญิงชั่วนั่นล่อลวงไป！หลิ่วเหมยอู่ส่ายพัดไปมา ลุกขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง และเอ่ยว่า“ไป ไปที่สวนดอกไม้กันเถอะ”วันนี้แมวมีความผิดปกติ ออกไปเล่นแล้วเป็นเวลานาน ถึงเวลาก็ยังไม่กลับมาตามปกติแล้วเวลานี้มันควรจะกลับมาตั้งนานแล้วไม่ได้แล้ว เฉินเสียนกับอวี้เยี่ยนจำใจต้องออกไปตามหาที่สวนดอกไ
