ม้แต่หารอบสวนดอกไม้แล้ว ก็ไม่พบเห็นร่องรอยของมันต่อมาจึงไปตามหาที่สวนแอพริคอต ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างอบอุ่นดังมาอย่างไม่ชัดเจน เฉินเสียนพาอวี้เยี่ยนเดินไปตามเสียงนั้นเห็นหลิ่วเหมยอู่กำลังนั่งรับความเย็นอยู่ในศาลา วันนี้นางสวมใส่กระโปรงยาวสีแดง ผิวขาวผ่อง หน้าตาอิ่มเอิบ รอยยิ้มแฝงไปด้วยความสุขปนเศร้าดึงดูดจิตใจคนได้297
เซียงหลิงเฝ้ารอเกาะติดอยู่ด้านนอกศาลาคนที่อยู่เป็นเพื่อนหลิ่วเหมยอู่ในศาลาก็คือฉินหรูเหลียงเฉินเสียนหรี่ตามอง ชั่วประเดี๋ยวเดียวก็มองเห็นก้อนขนสีครีมอันหนึ่งหมอบอยู่บนขาของหลิ่วเหมยอู่นั่นไม่ใช่เจ้าแมวน้อยที่เธอตามหาอย่างยากลำบากหรอกหรือ ยังคิดว่าหายไปแล้วเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าจะอยู่ที่นี่ไม่รู้ว่าฉินหรูเหลียงเอาอะไรป้อนเข้าไปในปากของเจ้าแมวน้อย ได้ยินเพียงเสียงแมวร้องเหมียวๆ หยอกล้อจนหลิ่วเหมยอู่หัวเราะออกมาเบาๆหลิ่วเหมยอู่เอ่ย“ท่านแม่ทัพ มันน่ารักจริงๆเลยเจ้าค่ะ”บนใบหน้าของฉินหรูเหลียงมีรอยยิ้มที่อบอุ่นแต่เสียงร้องของแมวนั้น พอดังเข้ามาในหูของเฉินเสียนกับอวี้เยี่ยน ทว่าเป็นเสียงกลํ้ากลืนฝืนทนอย่างไม่สามารถมีอะไรมาเทียบได้มันตัวเล็กๆหมอบอยู่ที่ขาของหลิ่วเหมยอู่สั่นระริกอยู่ตลอดอวี้เยี่ยนเอ่ยด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยว“ทั้งสองท่านต้องบีบบังคับเจ้าแมวน้อยอย่างแน่นอนเพคะ บ่าวได้ยินเสียงร้องของเจ้าแมวน้อยไม่มีความสุขเลย องค์หญิง ทำอย่างไรดีเพคะ……”คำพูดเพิ่งจะเอื้อนเอ่ยออกมา อว
