ี้เยี่ยนก็เห็นเฉินเสียนเดินบุ่มบ่ามไปทางฉินหรูเหลียงแล้ว นางจะรั้งไว้ก็รั้งไม่ได้298
เฉินเสียนนิ่งสงบมาก ไม่มีท่าทีความโกรธหรือดีใจ ลมริมทะเลสาบพัดโชยผมไม่กี่เส้นข้างหูของเธอ แต่ทว่าไม่สามารถพัดความรู้สึกที่ไม่อาจคาดเดาบนใบหน้าของเธอได้หลิ่วเหมยอู่เหลือบตาขึ้นมองเห็นเฉินเสียน เอ่ยทักทายด้วยความไมตรีและสุภาพนุ่มนวล“องค์หญิงมาแล้ว หม่อมฉันกับท่านแม่ทัพกำลังนั่งพักรับความเย็นอยู่เพคะ องค์หญิงรีบเข้ามานั่งเถิดเพคะ”คำพูดบ่งบอกได้ถึงฐานะของนาง ว่านางเป็นหลักใหญ่อย่างมากเฉินเสียนก็ไม่ได้ใส่ใจ เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเล็กน้อย เดินเข้าไปในศาลาสะบัดชุดแล้วนั่งลง มองแมวที่อยู่ในอ้อมกอดของหลิ่วเหมยอู่ เอ่ยว่า“ข้าตามหามันทุกแห่งหน คาดไม่ถึงว่าจะอยู่กับเจ้าที่นี่”สายตาของเจ้าแมวน้อยแทรกซึมไปด้วยนํ้าระรื่นมองมาที่เฉินเสียนเฉินเสียนยื่นมือไปทางมัน เอ่ย“มานี่สิ”เจ้าแมวน้อยราวกับฟังเข้าใจ อยากจะกระโจนไปทางด้านของเฉินเสียน แต่ทว่าถูกมือทั้งสองข้างหลิ่วเหมยอู่กดไว้ ทำให้มันไปไม่ได้เฉินเสียนหรี่ตามองไม่สั่นไหว นํ้าเสียงนุ่มลึกราวกับนํ้าเอ่ย“เหม่ยอู่ เจ้าแมวน้อยยังตัวเล็กมาก เจ้าออกแรงเช่นนี้จะทำให้มันเจ็บแย่นะ”หลิ่วเหมยอู่รีบวางเจ้าแมวน้อยลงเบาๆ เอ่ยอย่างคนไม่มีความผิดและรู้สึกเสียใจ“ขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนา หม่อมฉันเห็นว่ามันน่ารักมาก และชื่นชอบเป็นอย่างมากเพคะ”เฉินเสียนกระตุกริมฝีปากขึ้น29
