9
หลิ่วเหมยอู่มองฉินหรูเหลียงที่อยู่ด้านข้าง ตั้งแต่เฉินเสียนเข้ามาเขาก็มีสีหน้าที่เย็นชาไร้ความรู้สึก แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า“องค์หญิง อาจจะเป็นพรหมลิขิตของหม่อมฉันกับมัน พอพบเจอก็อดไม่ได้ที่อยากจะดูแลมันทะนุถนอมมันเพคะ หม่อมฉันอยากจะขอองค์หญิงเอามันมาเลี้ยงดูเพคะ ไม่รู้ว่าองค์หญิงตัดใจแบ่งให้ได้หรือไม่เพคะ?”เฉินเสียนมองไปทางหลิ่วเหมยอู่ เอ่ย“เจ้าว่าอย่างไรนะ?”หลิ่วเหมยอู่ยิ้มแล้วยิ้มอีก เอ่ย“เมื่อครู่นี้หม่อมฉันกับท่านแม่ทัพกำลังหารือกันว่าต่อไปจะดูแลมันอย่างไรเพคะ ถ้าหากองค์หญิงมอบมันให้กับเหมยอู่ เช่นนั้นเหมยอู่ก็ซาบซึ้งใจยิ่งนักเพคะ”เฉินเสียนหัวเราะเยาะเย้ยออกมา เอ่ย“เหมยอู่ ข้ารู้ว่าเจ้าจิตใจดี แต่ตัวเจ้าเองยังต้องมีคนดูแล เจ้าจะดูแลมันได้อย่างไรล่ะ?”“แต่หม่อมฉันชอบมันจริงๆนะเพคะ……..”เวลานี้ฉินหรูเหลียงที่เงียบไม่เอ่ยพูดมาโดยตลอด ก็เอ่ยพูดออกมาว่า“มันเป็นเพียงแค่สัตว์เลี้ยงเท่านั้นเอง ในเมื่อเหมยอู่ชอบ ท่านก็ให้นางไปไม่เห็นเป็นไรควรจะใจกว้างบ้าง”เฉินเสียนยิ้มมุมปากไม่ลดละ แต่ทว่าสายตามีความเย็นชาแฝงอยู่“ข้าไม่เข้าใจ จะใช่หรือไม่ใช่องค์หญิง เกี่ยวอะไรกับความใจกว้างหรือไม่ใจกว้างไร้สาระนี้กัน”
300
