เฉินเสียนยื่นมือไปลูบธนบัตรเหล่านั่น ใช้ใจสัมผัสความรู้สึกนั้น“มีเงินทำให้ข้ารู้สึกจิตใจสงบเสียจริงๆ ข้ารู้สึกราวกับว่าข้าอาจจะขึ้นไปบนจุดสูงสุดของชีวิตแล้วล่ะ ต่อไปต่อให้น่าเวทนาเพียงใด ข้าก็ยังคงเป็นองค์หญิงที่มีเงิน เพียงแค่มีเงิน มีเรื่องอะไรที่จะไม่สามารถทำได้อีกเล่า? เหมือนกับฉินหรูเหลียงหนุ่มรูปงามนั่น ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะเลี้ยงดูเท่าไหร่ก็สามารถที่เลี้ยงได้เท่านั้นหรือ?”เหลียนชิงโจว“…….”ถ้าหากว่าอาจารย์รู้ว่าองค์หญิงมีแผนการที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ไม่รู้ว่าจะโกรธหรือไม่โกรธ?เหลียนชิงโจวเมียงมองดวงหน้ามนของเฉินเสียน เอ่ยถามด้วยความห่วงใย“ใบหน้าขององค์หญิงรักษาเป็นอย่างไรบ้างแล้วพ่ะย่ะค่ะ? ยาขี้ผึ้งครั้งก่อนใช้ไม่ดีหรือพ่ะย่ะค่ะ?”บนใบหน้าของเฉินเสียนมีรอยแผลที่ยังสามารถเห็นได้ชัดเฉินเสียนได้ยินแล้วขมวดคิ้วขึ้น ยกมือขึ้นเพื่อเปิดรอยแผลเป็นนั้น เหลียนชิงโจวเพิ่งจะพบว่าผิวหนังด้านล่างของรอยแผลเป็นนั้นสดใสราวกับผิวใหม่โฉมหน้าของเธอฟื้นฟูทั้งหมดแล้วเหลียนชิงโจวเอ่ย“ที่แท้เป็นเพียงของปลอม ไม่ตั้งใจมองยังไม่ระแคะระคายเลยพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนสั่งให้อวี้เยี่ยนนำรอยแผลเป็นแปะกลับไปให้เธอเช่นเดิม เอ่ยพูดว่า“นี่โชคดีที่ได้ยาขี้ผึ้งของเจ้านะ”287
ระหว่างการเดินทางกลับ เพราะเนื้อแท้ของเฉินเสียนในยุคปัจจุบันเธอเป็นคนเต็มที่บ้ากับการซื้อของ ได้ออกคำสั่งให้อวี้เยี่ยนซื้อนั่นซื้อนี่อวี้เยี่ยนก็ซื้ออย่างส
