ิดแล้วจริงๆ……”276
แววตาของหลิ่วเหมยอู่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง และเอ่ยขึ้นว่า : “เจ้าอยากตายหรือว่ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ เจ้าก็เลือกเอาเองแล้วกัน หากวันนี้เจ้าไม่ยอมทำข้าจะไปบอกเรื่องที่เจ้าวางยาในนํ้าซุปกับท่านแม่ทัพ”เซียงซั่นใบหน้าขาวซีดไร้ซึ่งเลือดฝาดหลิ่วเหมยอู่หัวเราะขึ้นมา พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “เจ้าลองคิดดูว่าท่านแม่ทัพไม่ได้ถามอวิ๋นเอ๋อร์แม้แต่คำเดียว ก็สั่งโทษตายทันที หากท่านแม่ทัพรู้ความจริงเรื่องนี้เข้า เจ้าคิดว่าตัวเจ้าเองยังจะมีชีวิตอยู่ต่อได้หรือ?”“นายหญิง ได้โปรดอย่าบีบบังคับบ่าวเลยนะเจ้าคะ……”“ข้าตั้งใจจะบีบบังคับเจ้า เพราะเจ้าเองที่ทรยศหักหลังข้า”***ภายในวันนั้น หลิ่วเหมยอู่ที่ยื่นคำขาดออกไปแล้ว ก็สั่งให้พ่อบ้านเตรียมเครื่องประดับเสื้อผ้ามาให้เซียงซั่น พร้อมกับให้สาวรับใช้กับเซียงซั่นหนึ่งคนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เซียงซั่นได้เป็นสาวใช้ปรนนิบัติข้างกายฉินหรูเหลียงแล้วนี่ควรเป็นบทสรุปที่ดีที่สุดแล้วกระมังข้างกายท่านแม่ทัพมีสาวใช้ปรนนิบัติข้างกายเพิ่มมาหนึ่งคน เป็นเรื่องที่น่ายินดีปรีดาพอควรแม้แต่พ่อบ้านเองก็ยังชมว่า : “นายหญิงน้อยจิตใจกว้างขวาง นับว่าเป็นบุญวาสนาของเซียงซั่นแล้ว”วันรุ่งขึ้น เสื้อผ้าและเครื่องประดับถูกจัดเตรียมพร้อมแล้ว บ่าวรับใช้เป็นคนยกมาส่งไปที่สวนดอกพุดตาน หน้าห้องเซียงซั่น รอเซียงซั่นออกมากล่าวขอบคุณ277
แต่แล้ว ในขณะที่เซียงซั่นเดินออกมา สีหน้าของผ้
