ูคนต่างเต็มไปด้วยความงงงันและตื่นกลัวผมเผ้านางยุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย บนชุดเต็มไปด้วยคราบเลือด ใบหน้าที่เคยสวยหมดจด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะที่ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสดเมื่อหลิ่วเหมยอู่เห็นแล้ว แทบจะยืนไม่ไหว พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงสั่นเครือ :“เซียงซั่น……ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้…….”เซียงซั่นเงยหน้าขึ้นมา จ้องเข้าไปในดวงตาของหลิ่วเหมยอู่ด้วยรู้สึกเกลียดเข้ากระดูกดำทำไมถึงเป็นแบบนี้น่ะเหรอ? ทุกอย่างก็ถูกยัดเยียดจากเจ้าทั้งนั้น! เซียงซั่นไม่นึกเลยว่าตัวเองจะเดินมาถึงจุดนี้ได้แต่นางไร้สิ้นทางเลือกจริงๆเซียงซั่นคุกเข่าลงต่อหน้าหลิ่วเหมยอู่ทั้งนํ้าตา : “นายหญิงโปรดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน บ่าวอยากอยู่รับใช้ข้างกายนายหญิง ไม่อยากสร้างความร้าวฉานให้กับความสัมพันธ์ของนายหญิงและท่านแม่ทัพ และบ่าวไม่อยากที่จะเป็นสาวใช้ปรนนิบัติข้างกายของท่านแม่ทัพ! ในเมื่อมิอาจจะหลีกเลี่ยงได้ บ่าวทำได้เพียงกรีดใบหน้าให้เป็นแผลเพื่อแสดงความมุ่งมั่นของบ่าวเจ้าคะ”หลิ่วเหมยอู่พูดอะไรไม่ออก นํ้าตาไหลไม่หยุด : “เซียงซั่น ทำไมเจ้าถึงทำอย่างนี้……หากเจ้าไม่เต็มใจ ท่านแม่ทัพจะบีบบังคับเจ้าได้อย่างไร เจ้าทำแบบนี้ไม่เท่ากับทำร้ายตัวเองหรอกหรือ……”278
หลิ่วเหมยอู่ประคองเซียงซั่นลุกขึ้นยืน ความรักของเจ้านายและบ่าวรับใช้แน่นแฟ้น : “ข้าเองที่เป็นคนทำร้ายเจ้า แล้วข้าจะทนทำใจเห็นเจ้าเป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน เซียงซั่น……”เซียงซั่
