งกับเหมยอู่เถอะเจ้าค่ะ……เหมยอู่ต้องการให้ท่านแม่ทัพครอบครองอย่างลึกซึ้ง……”“ใจเย็นๆ อย่ารีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไป ข้ากลัวว่าจะทำเจ้าเจ็บ” ฉินหรูเหลียงพูดขึ้นด้วยความอดทนเซียงซั่นที่แอบฟังเสียงจังหวะรักนั่นอยู่นอกประตู กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในอุ้งมือท่านแม่ทัพอ่อนโยนต่อหลิ่วเหมยอู่เพียงแค่คนเดียวจริงๆ เมื่อนึกถึงความเจ็บและความทรมานที่ได้รับในคํ่าคืนนั้น นางคงเป็นได้แค่สิ่งของที่ใช้ระบายอารมณ์สินะหลังจากนั้น เมื่อฉินหรูเหลียงออกไปแล้ว หลิ่วเหมยอู่ก็เรียกเซียงซั่นเข้ามารับใช้ตามปกติอย่างที่เคยร่างกายของหลิ่วเหมยอู่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งรัก ราวกับว่าตั้งใจประจักษ์ให้เซียงซั่นเห็นยังไงอย่างงั้น เมื่อเซียงซั่นได้เห็นแล้ว ยิ่งรู้สึกเคียดแค้นเข้าไปใหญ่หลิ่วเหมยอู่เรียกเซียงซั่นมาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าหลิ่วเหมยอู่สวมชุดซับในที่เนื้อผ้าค่อนข้างบาง พูดขึ้นกับเซียงซั่นว่า : “เมื่อครู่นี้ ข้าได้ขอให้ท่านแม่ทัพเก็บเจ้าไว้เป็นสาวใช้ปรนนิบัติข้างกายของท่านแม่ทัพเจ้าพอใจแล้วหรือไม่?”เซียงซั่นรีบคุกเข่าลงพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “บ่าวมิบังอาจ บ่าวขออยู่รับใช้ข้างกายนายหญิงเจ้าค่ะ”“เจ้ามิบังอาจรึ? เกรงว่าตอนนี้ในใจของเจ้าจะดีใจจนตัวสั่นสิไม่ว่า!” หลิ่วเหมยอู่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที พร้อมกับตบหน้าของเซียงซั่นอย่างเต็มแรง และตีจนเซียงซั่นกองลงกับพื้น273
