เมื่อเฉินเสียนได้ยินอวี้เยี่ยนพูดถึงเซียงซั่นที่ถูกลงโทษให้ทำความสะอาดสวนพอดีกับที่เธอเพิ่งจะวาดเส้นสุดท้ายลงในกระดาษวาดรูป เธอวางถ่านหมึกลง แล้วเหยียดกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้“ในที่สุดก็เสร็จ”อวี้เยี่ยนงงงวยและถามอย่างฉงนว่า “ทำไมองค์หญิงถึงวาดเนื้อหาในเล่มที่สองสองชุด? แค่ส่งให้คุณชายเหลียนแล้วปล่อยให้คุณชายเหลียนหาคนวาดตามภาพวาดก็พอแล้วเพคะ”เฉินเสียนหยิบขึ้นมาอันหนึ่งด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “อันนี้มีประโยชน์สำหรับข้า”“องค์หญิง บ่าวจะช่วยพยุงองค์หญิงให้ลุกขึ้น นั่งนานไม่ดีเพคะ”“เมื่อกี้นี้เจ้าไม่ได้บอกว่าเซียงซั่นกำลังทำความสะอาดสวนหรอกหรือ ไปเดินเล่นในสวนกันเถอะ”อวี้เยี่ยนได้อ่านเนื้อหาในหนังสือภาพ เมื่อได้ยินสิ่งที่เฉินเสียนพูด เธอก็เข้าใจเจตนาของเฉินเสียนอากาศเริ่มร้อน การทำความสะอาดสวนหลังบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย และเพียงแค่ครู่เดียวจะมีเหงื่อออกโชคดีที่ในสวนที่มีร่มเงาของต้นไม้ เซียงซั่นหามุมที่มีต้นไม้เขียวชอุ่มให้นั่งลงและปาดเหงื่อออกจากแก้ม นางได้สาปแช่งอวิ๋นเอ๋อร์อย่างโหดเหี้ยมหลายครั้ง248
ถ้าอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้แย่งหน้าที่ของนาง นางจะตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร!และอีกด้านตรงข้ามแถวแนวต้นไม้ มีเส้นถนนที่เงียบสงบ ในขณะนี้อวี้เยี่ยนกำลังช่วยพยุงเฉินเสียนให้เดินบนเส้นทางนั้นผ่านรอยแยกของใบไม้ ร่างของเซียงซั่นก็ปรากฏขึ้นที่นั่นเซียงซั่นพักครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นและกำลังจะจากไป ทันใ
