ดนั้นเสียงแผ่วเบาก็ดังผ่านร่มเงาของต้นไม้โดยไม่คาดคิด“องค์หญิง ข้าได้ยินมาว่าเซียงซั่นถูกลงโทษให้กวาดสวนเพคะ คราวนี้ไม่รู้ว่าจะได้เจอนางหรือไม่”ประโยคนี้ยั่วยุเซียงซั่นได้สำเร็จ เซียงซั่นกัดฟันกร่อนด้วยความเกลียดชังจ้องเขม็งไปที่ร่างทั้งสองที่เดินอยู่ท่ามกลางต้นไม้เป็นเฉินเสียนและอวี้เยี่ยนในเวลานั้นเฉินเสียนหาพื้นหญ้าสะอาดๆและนั่งลงและกล่าวว่า “อวิ๋นเอ๋อร์เป็นคนเจ้าเล่ห์มาก ถ้าเซียงซั่นคิดจะต่อกรกับนาง แน่นอนว่าจะต้องเสียเปรียบ”“ทำไมองค์หญิงถึงรู้ได้เพคะ?”“เซียงซั่นมีนิสัยอย่างไรที่ใครๆจะไม่รู้ นางมักจะแข่งขันอยู่เสมอ แต่อวิ๋นเอ๋อร์กลับตรงกันข้ามสงบและยับยั้งชั่งใจ ยิ่งเซียงซั่นตั้งเป้าไปที่อวิ๋นเอ๋อร์มากเท่าไหร่ เหมยอู่ก็ยิ่งเบื่อหน่ายนาง บางทีแม้แต่ตัวนางเองอาจยังไม่ได้สังเกตมัน”สันนิษฐานได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่ว่าเซียงซั่นจะทำให้เรื่องแย่แค่ไหน อวิ๋นเอ๋อร์ไม่เคยต่อสู้กลับเพื่อให้เหมยอู่หมางเมินเซียงซั่นและหันหลังให้กับนาง และเอาตัวเองมาแทนที่”249
เซียงซั่นอีกด้านผงะไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ตื่นขึ้นราวกับตื่นรู้มันเป็นแบบนี้จริงๆ ทุกครั้งที่อวิ๋นเอ๋อร์ทนทุกข์อยู่ในเงื้อมือของเธอ และสิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่องานของอวิ๋นเอ๋อร์ในสวนดอกพุดตานเลยแท้แต่น้อย แต่ทำให้หลิ่วเหมยอู่ใกล้ชิดกับเธอมากขึ้นเมื่อหันไปสนใจเฉินเสียนอีกครั้ง “ในขณะที่เซียงซั่นยังคงฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บของนาง อวิ๋นเอ๋อร์
