ยังคงเป็นแค่บ่าวรับใช้มันคล้ายกับสาวใช้ในหนังสือเล่มนี้อย่างไร หือ แต่ถ้าเจ้าบอกว่านางสวย ข้าเห็นด้วย”อวี้เยี่ยนพูดอย่างเหยียดหยาม “ไม่ใช่เพคะ บ่าวฟังความคิดเห็นของบ่าวคนอื่นในเรือน ที่บอกว่าความงามของเซียงซั่นถือว่าเป็นอันดับหนึ่ง”ใครไม่ชอบฟังคำพูดเหล่านี้บ้างล่ะ แม้ว่าเซียงซั่นจะเกลียดนายและบ่าวรับใช้สองคนนี้ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธอ ยกปากของเธอด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเธอดูสวยท่ามกลางสาวใช้จากนั้นอวี้เยี่ยนก็พูดอีกครั้ง “ตอนนี้เซียงซั่นเป็นเพียงสาวใช้ ไม่รู้ว่านางจะสวยแค่ไหนถ้านางแต่งตัวเหมือนนายหญิงหลิ่ว บางทีอาจเป็นไปได้ว่านางจะสวยกว่าหลิ่วเหมยอู่”“สาวใช้ก็คือสาวใช้ จะมีวันที่สวยได้อย่างไรกัน”“แต่สาวใช้ในเล่มนี้ ไม่ใช่แค่นางอาศัยการทำงานหนักเป็นขั้นเป็นตอนของนางเอง และกลายมาเป็นเจ้านายเสีย อย่างไรก็ตาม องค์หญิงต้องระวังนะเพคะหากวันหนึ่งนางไม่อยากเป็นบ่าวแล้ว เอาชนะใจท่านแม่ทัพด้วยรูปลักษณ์และความสามารถของนาง ก็ยากจะรับมือนะเพคะ”251
จากนั้นเฉินเสียนก็ลุกขึ้นและออกไปกับอวี้เยี่ยน แต่ก็บังเอิญทิ้งหนังสือไว้บนพื้นหญ้าก่อนจะจากไปเซียงซั่นแทบรอไม่ไหวที่จะวิ่งไปหยิบมันขึ้นมาดูถ้าเป็นนายได้ ใครอยากเป็นบ่าวอีกเล่าหากเป็นที่โปรดปรานของแม่ทัพได้เป็นเจ้านาย มาดูว่าเธอจัดการกับนางสารเลวอย่างอวิ๋นเอ๋อร์ได้อย่างไร!และสำหรับหลิ่วเหมยอู่… ที่เธอคิดว่าท่
