ุมเทไปมากสำหรับแผนการของหลิ่วเหมยอู่ แต่ในที่สุดหลิ่วเหมยอู่กลับละทิ้งเธอไปหาสาวใช้คนอื่นหลิ่วเหมยอู่เป็นคนที่ไร้ความปราณีตั้งแต่แรก ก็ไม่แปลกนักเซียงซั่นนั่งยองอยู่ตรงนั้นและพลิกอ่านหนังสือภาพวาดทั้งเล่มที่เฉินเสียนจัดเตรียมไว้อย่างดี ในใจไม่อาจสงบนิ่งได้เฉินเสียนยืนอยู่ใต้ร่มเงาหนาของต้นไม้ ยิ้มให้กับฉากนั้นด้วยจิตใจที่สงบนิ่งและกล่าวว่า “อวี้เยี่ยน เจ้าแสดงได้ดี”” องค์หญิงสอนมาดีเพคะ” อวี้เยี่ยนพูดด้วยรอยยิ้มขบขัน “ดูเหมือนว่านางจะฟังคำพูดและเก็บไปคิดแล้วเพคะ ไม่รู้ว่านางจะทำอย่างไรต่อไป”“ข้าก็ตั้งหน้าตั้งตารอเหมือนกัน”เซียงซั่นซ่อนหนังสือแล้วกลับไปเมื่อมีความคิดแล้ว ความปรารถนาที่จะพลิกกลับมา หยั่งรากและเติบโตอย่างบ้าคลั่งในหัวใจของนาง252
นางขบคิดอย่างบ้าคลั่งตลอดทางว่าถ้านางอยากเป็นเจ้านาย นางต้องได้รับความโปรดปรานจากท่านแม่ทัพเสียก่อนแต่หัวใจของท่านแม่ทัพมีเพียงหลิ่วเหม่ยอู่ แม้ว่านางจะไม่ได้ยึดครองหัวใจแต่การให้ร่างกายก่อนจะทำให้ท่านแม่ทัพต้องรับผิดชอบนางดังที่ได้กล่าวไว้ในภาพวาดนี้ ถ้าเราต้องการได้มันมา เราต้องเรียนรู้ที่จะให้ก่อน!แต่เซียงซั่นรู้ดีว่าแม้ว่าเธอจะทำให้ตัวเองสะอาดสะอ้านแล้วส่งตัวเองไป ฉินหรูเหลียงก็มิอาจต้องการมัน ดังนั้นจะต้องใช้แผนการแล้วล่ะมีการกล่าวถึงเรื่องคอกม้าในหนังสือ และบังเอิญว่ามีคอกม้าในจวนแม่ทัพด้วยในตอนคํ่าเซียงซั่นกวาดสวนเสร็จ ก่อนที่จะกลับไปที
