ได้รับบาดเจ็บแต่ก็ไม่ร้องไห้ “บ่าวเพิ่งส่งคำพูดของนายหญิงให้เซียงซั่น บางทีเซียงซั่น อาจคิดมากเกินไป”หลิ่วเหมยอู่กล่าวกับเซียงซั่น “อวิ๋นเอ๋อร์เป็นผู้ริเริ่มในการดูแลอาการบาดเจ็บของเจ้า ข้าต้องการให้เจ้าพักผ่อนสักระยะหนึ่งแล้วกลับมาเมื่อเจ้าฟื้นตัว เซียงซั่นเจ้าทำร้ายอวิ๋นเอ๋อร์นั้นมันไม่ถูกต้อง ทุกวันนี้ที่ไม่มีเจ้าข้างกายนั้นก็ได้อวิ๋นเอ๋อร์มาดูแลข้า”เซียงซั่นรับรู้ว่าสิ่งที่เธอทำลงไปแล้วและถูกเหตุผลของอวิ๋นเอ๋อร์เข้ามายึดครอง จึงกล่าวว่า “นายหญิง บ่าวรู้ว่าบ่าวคิดผิด บ่าวตื่นตระหนก และไม่ต้องการห่างจากนายหญิง โปรดอย่าขับไล่บ่าวออกไป แผลบ่าวหายแล้ว นายหญิงให้บ่าวกลับไปเถอะ!”นํ้าตาของเซียงซั่นทำให้หลิ่วเหมยอู่ทนไม่ได้ท้ายที่สุดเธอเคยเป็นบ่าวรับใช้ที่ใกล้ชิดสนิทสนม ซึ่งเคยรับใช้เธออย่างสุดใจมาก่อน แต่คราวนี้เธอถูกลงโทษที่ช่วยเหลือเธอหลิ่วเหมยอู่ใจอ่อนและให้เซียงซั่นกลับไปที่สวนดอกพุดตาน245
ต่อมาเซียงซั่นและอวิ๋นเอ๋อร์รับใช้หลิ่วเหมยอู่ด้วยกันเมื่อเซียงซั่นต่อสู้กับอวิ๋นเอ๋อร์ ก็มีบ่าวรับใช้มากมายมาดูไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนอวี้เยี่ยนก็ไปร่วมชมเรื่องสนุกด้วย เมื่อเธอกลับมาเธอได้เล่ากับเฉินเสียนเกี่ยวกับการต่อสู้ตบตีกันนี้ เฉินเสียนกำลังวาดภาพบนกระดาษวาดด้วยถ่านสีดำในมือของเธอ และเพียงแค่เผยรอยยิ้มที่มีนัยยะออกมาเท่านั้นอวี้เยี่ยนกล่าวว่า “องค์หญิงทำไมท่านถึงไม่พะวงเลย? เซียงซั่นและอวิ๋
