ไม่ได้เขลาถึงกับต้องกินนี่ หญิงมีครรภ์จะกินสิ่งนี้ได้อย่างไร นอกจากนี้ ข้าก็ไม่ได้จะไม่ให้เจ้ากิน อาหารนี่สำหรับเหมยอู่”เธอขอให้อวี้เยี่ยนนำกล่องอาหาร บรรจุอาหารนี้ไป และพาไปสวนดอกพุดตานเพื่อเยี่ยมหลิวเหมยอู่…“องค์หญิง สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็ผ่านไปแล้ว คราวนี้อย่าสร้างปัญหาเลยเพคะ…”เฉินเสียนเหลือบมองเธอ “อย่าพูดอะไรโง่ ๆ ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกันและแน่นอนว่าเราควรดูแลกัน เหมยอู่ได้รับบาดเจ็บและข้าควรไปเยี่ยมนางและแน่นอนว่าเราควรแบ่งปันสิ่งดีๆให้แก่กัน”ใบหน้าของอวี้เยี่ยนยุ่งเหยิงไหนบอกจะไม่สร้างปัญหา!เมื่อมาถึงสวนดอกพุดตานอวิ๋นเอ๋อร์ก็มารับรองก่อน เห็นรอยถลอกบนใบหน้านาง รอยฟกชํ้าที่มือ ผิวหนังที่มีร่องรอยยุงกัด ทั้งนายและบ่าวไม่ได้แสดงท่าทีใดๆหลิ่วเหมยอู่เชิญเฉินเสียนเข้ามา239
เฉินเสียนให้อวี้เยี่ยนนำอาหารมาให้หลิ่วเหมยอู่กินในไม่ช้าหลิ่วเหมยอู่ก็กรีดร้องและขับไล่ทั้งสองออกไปพระอาทิตย์สาดแสงอยู่ภายนอก เฉินเสียนค่อย ๆ ปัดที่มุมกระโปรงของเธอยกยิ้มมุมปากแฝงความร้าย และพูดว่า “ไม่รู้จักของดีจริง ๆ อาหารอันโอชะก็สูญเปล่าเสียแล้วสิ”เธอหันกลับมาหาหลิ่วเหมยอู่ในห้องแล้วกลาวอีกครั้งว่า “เหมยอู่ วันนี้เก็บปลิงมาค่อนข้างมาก จานนี้หกก็ไม่เป็นไร ข้าจะให้ในครัวผัดให้ใหม่อีกจานแล้วกัน”หลิ่วเหมยอู่รู้สึกตกใจและกรีดร้อง “ท่านไม่ได้รับอนุญาตให้กลับมาอีก! ถ้าท่านกล้าที่จะมาอีกครั้ง ข้าจะให้ท่านแม่ท
