นหรูเหลียงหรี่ตาที่เย็นเยียบของเขาและกล่าวว่า “เฉินเสียน ท่านอย่าพลาดให้ข้าจับได้ก็แล้วกัน มิฉะนั้นท่านจะเสียใจภายหลัง!”ท้ายที่สุดฉินหรูเหลียงก็กลับไป และเมื่อเขาเดินออกจากสวนสระวสันตฤดูเขาก็ไม่ลืมที่จะนำภาพวาดและกรอบภาพออกไป มือเขาฉีกมันออกเป็นชิ้นๆกระดาษถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ และกรอบก็ถูกนำมาใช้เป็นฟืนวันนี้อากาศสดใส เมื่อวานเพราะพ่อบ้านช่วยหลิ่วเหมยอู่จึงไม่ว่าง แต่วันนี้เขาถึงจะมีเวลาทำความสะอาดบ่ออย่างทั่วถึงไม่เพียงแต่กำจัดตะกอนจำนวนมาก แต่ยังรวมถึงพวกปลิงด้วยปลิงเหล่านั้นคดตัวและฝังตัวอยู่รอบ ๆ ในตะกร้าเหมือนปลาไหล ซึ่งมันดูน่ากลัวจริงๆ เฉินเสียนพาอวี้เยี่ยนไปดูเรื่องตื่นเต้นครู่หนึ่งอวี้เยี่ยนไม่ยอมให้เฉินเสียนเข้ามาใกล้ ท่ามกลางแสงแดดเพียงมองพวกเขาอยู่ไกลๆก็เพียงพอแล้วอวี้เยี่ยนพูดเกลี้ยกล่อม “องค์หญิงกำลังทรงพระครรภ์ อย่าทำให้เด็กตกใจสิเพคะ!”เฉินเสียนลูบคางของเธอในขณะนั้นและคิดว่า “ข้าไม่รู้ว่าในตะกร้านั่นจะทอดมาได้กี่จาน… ”อวี้เยี่ยน “…” แค่คิดถึงเธอก็อยากจะสำรอกแล้ว!238
มันเป็นความจริงที่เฉินเสียนทำเช่นนี้เธอขอให้บ่าวเอาปลิงออกมา แล้วส่งพวกมันไปที่ห้องครัว โดยที่ให้พ่อครัวใส่พริกดองลงไปผัด และทำอาหารเนื้อปลิงหอมๆอวี้เยี่ยนทนอาการคลื่นไส้และพูดด้วยใบหน้าเบ้เบี้ยว “องค์หญิงอย่าบอกนะว่าประสงค์จะเสวยจริงๆ…บ่าวจะไม่ยอมให้องค์หญิงเสวยเด็ดขาดเพคะ!”เฉินเสียนกลอกตาแล้วกล่าวว่า “ข้า
