้นสบเข้ากับฉินหรูเหลียงที่ยืนมือไพล่หลังและกำลังมองลงมาที่เธอสีหน้าของเขาเย็นชา มองดูเธออย่างดูถูกดูแคลนพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ท่านมาทำอะไรที่นี่ในยามราตรีกาลเช่นนี้?”เฉินเสียนปัดมือของเธอยืนขึ้น เอ่ยตอบว่า “ท่านสามารถมาได้แต่ข้ามิสามารถมาได้หรืออย่างไรกัน?”ฉินหรูเหลียงหรี่ตา พูดอย่างเย็นชา “หากท่านหิว ท่านสามารถเรียกบ่าวมาเตรียมสำรับให้ท่านได้ ตอนนี้ท่านมาที่นี่ด้วยตัวเอง หรือว่าเพราะท่านรู้ว่ายาของเหมยอู่อยู่ที่นี่และต้องการมาลงมือ?”เพียงเจอเธอพูดคุยกับเธอ ฉินหรูเหลียงก็อดไม่ได้ที่จะคาดการณ์สิ่งร้ายๆไว้ให้เฉินเสียน มีเพียงแค่แบบนั้น เขาถึงจะเกลียดชังเธอได้อย่างสบายใจเฉินเสียนยกริมฝีปากและเอ่ยว่า “ใช่ ข้าจะใส่ยาพิษลงไป”ฉินหรูเหลียงเห็นด้วยตาของเขาเอง ตั้งแต่เฉินเสียนเข้ามาในเรือนครัวเธอยังไม่ได้เข้าไปในครัว แต่เธอก็ไม่ยอมพ่ายแพ้แต่เดิมเฉินเสียนไม่ใส่ใจจะตอบกลับเขาเลย เจ้าแมวน้อยก็กลัวจนหนีไปแล้วเพราะเธอเบื่อหน่ายเต็มทนจนแสร้งเหมือนว่าเขาเป็นเพียงแค่ธาตุอากาศปนเปื้อนและเดินจากไป231
ไม่รู้ว่าฉินหรูเหลียงคิดอย่างไรอยู่ จู่ๆก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเฉินเสียนเอาไว้ทันใดนั้นรอยยิ้มขี้เล่นที่มุมปากของเฉินเสียนก็เย็นลง “แม่ทัพฉินจะทำอะไรอีกหรือ?”ฉินหรูเหลียงจดจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ อดที่จะคิดถึงสตรีที่น่าดึงดูดที่อยู่ภายใต้ดวงจันทราก่อนหน้าไม่ได้ ซึ่งแตกต่างจากผู้หญิงที่น่าเกลียดตรงหน้าอย
