่างสิ้นเชิงเขาเม้มปากและเอ่ยว่า “ข้าขอเตือนท่านอย่าเหิมเกริมให้มันมากนัก เหมยอู่เป็นผู้หญิงที่ข้ารัก ท่านอย่าทำให้นางหนักใจหรือทำร้ายนางอีก”เฉินเสียนหัวเราะอีกครั้งและเอ่ยว่า “นางคือสตรีที่ท่านรัก เกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ? ข้าไม่ใช่แม่ท่าน ข้ายังต้องช่วยท่านดูแลอนุของท่านอีกหรือ?”ทุกครั้งเธอมักจะทำให้เขาโกรธฉินหรูเหลียงกล่าวอย่างเย็นชา “ตราบใดที่ท่านไม่ทำร้ายนาง ข้าให้สัญญาว่าท่านจะได้กำเนิดลูกออกมา และหลังจากนั้นต่างคนต่างไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”“ทำไมฟังนํ้าเสียงของท่านแล้ว ดูเหมือนว่าท่านจะให้ความกรุณาแก่ข้ามากนักล่ะ? น่าเสียดายที่ข้าไม่ต้องการมันแล้ว ตรงกันข้าม ท่านควรดูแลเหมยอู่อย่าให้นางมาหาเรื่องตายอีก แค่นั้นท่านก็จะสามารถอยู่อย่างสุขสงบได้”ฉินหรูเหลียงพ่นลมอย่างเย็นชาและเอ่ยว่า “ท่านอย่าคิดว่ามีจักรพรรดิเป็นฟางเส้นช่วยชีวิตอยู่แล้วจะมาเหิมเกริมได้นะ? อย่าลืมว่าท่านรอดชีวิตมาได้อย่างไรในตอนแรก หากต้องการให้พระองค์เชื่อในตัวท่านอย่างไม่มีเรื่องแคลงใจ232
อันใด นั่นก็ไม่ต่างจากฝันลมๆแล้ง ข้าแนะนำให้ท่านพึงตระหนักถึงฐานะในตอนนี้…”แม้ว่าคำพูดจะยังไม่จบ ก็มีเสียงดังขึ้นมาแทรกฉินหรูเหลียงจ้องไปที่มันครู่หนึ่งแล้วก้าวถอยหลังเฉินเสียนมองด้วยใบหน้าที่เหมือนจะเป็นอัมพาต ขณะที่อวี้เยี่ยนถลันตัวมายืนข้างๆได้ทันท่วงที โดยยังคงถืออาวุธซึ่งเป็นไม้พลองก่อนหน้าอยู่เธอปรากฏตัวข้างหลังอย่างเงียบ ๆ โดย
