มที่ชวรสิเน่หาในเวลานั้นฉินหรูเหลียงมองไม่เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเธอนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเฉินเสียนยิ้มอย่างจริงใจต่อบุคคลหนึ่ง ตอนไล่ตามอวี้เยี่ยนรอยยิ้มของเธอแตกต่างจากรอยยิ้มปกติซึ่งไม่ใช่ยิ้มเสแสร้ง แต่มันเป็นรอยยิ้มอบอุ่นเปล่งปลั่งไปทั้งตัว ไม่มีสิ่งเจือปนและมลทินใดๆผู้หญิงคนนี้ในสายตาเขา ได้ลอกคราบที่โหดเหี้ยมและไร้ที่ติออกไป และในตอนกลางวันเธอก็ไม่ได้เสแสร้ง เธออ่อนโยนและใจดีเหมือนผู้หญิงธรรมดาๆ แต่เธอไม่เคยเป็นผู้หญิงธรรมดาเลยการแสดงออกที่หลากหลายเช่นนี้ แล้วแบบใดกัน ที่เป็นเฉินเสียนจริงๆ?เฉินเสียนเท้าเอวหอบหายใจ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยแววตาที่เย้าหยอกเธอเอ่ยกับที่อวี้เยี่ยนที่บินโฉบไปมาอยู่ข้างหน้าเธอ “โอ้ย ข้าเจ็บท้อง!”อวี้เยี่ยนตกใจและวิ่งกลับอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยเธอ “องค์หญิง ลูกเตะหรือเปล่าเพคะ? บ่าวจะไม่วิ่งหนีแล้ว หยุดพักเสียก่อนเถอะเพคะ”เฉินเสียนคว้าอวี้เยี่ยนด้วยรอยยิ้มตาหยี และเริ่มสะกิดท้องของเธอ ทำให้อวี้เยี่ยนหัวเราะหนักมากจนแทบจะขาดใจตาย226
ลมพัดโชยผ่านผมข้างหูของเฉินเสียน เธอยืนตัวตรง เกี่ยวผมไปข้างหลังใบหูของเธอฉินหรูเหลียงเหล่ตาของเขา ตัวเขาในตอนนี้ไม่ได้สังเกตตัวเองเลยว่า ใบหน้าของเขาค่อย ๆ คลายลงและมุมปากของเขาโค้งขึ้นราวกับว่าพวกเขาแพร่เชื้อความสุขมาให้เมื่อเขากลับมารู้สึกตัว เขาก็รีบดึงมุมปาก และเกิดความรู้สึกหงุดหงิดในใจให้ตายสิ เขาคงสับสนกับผู้หญิง
