คนนี้!เขายังไม่ลืมว่าผู้หญิงคนนี้เคยรังแกเหมยอู่มากแค่ไหนมาก่อน!เมื่อคิดเช่นนี้ฉินหรูเหลียงก็ดึงสติกลับมาและเมื่อเขามองไปที่เฉินเสียนอีกครั้ง แววตาที่ชิงชังก็ฉายแววขึ้นอีกครั้งในดวงตาของเขาในอีกด้านหนึ่ง เฉินเสียนและอวี้เยี่ยนเดินไปด้วยกันไกลแล้ว ฉินหรูเหลียงก็ก้าวเท้ายาวเดินไปในทิศทางเดียวกัน โดยตามพวกเธอไปไม่ไกลนักอวี้เยี่ยนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันขึ้นมาได้ แม้เฉินเสียนจะไม่ได้เอ่ยอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยสักคำ ดังนั้นนางจึงถามขึ้นอย่างกริ่งเกรง “องค์หญิงเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาที่บ่าวถูกอวิ๋นเอ๋อร์ขังไว้เพคะ?”เฉินเสียนเหล่มองเธอและพูดว่า “มันผ่านไปแล้ว พูดอีกให้ได้อะไรเล่า?”อวี้เยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่งและเอ่ยขึ้น”บ่าวอยากจะทราบว่าพวกเขากำลังคิดกลยุทธ์ชั่วร้ายเพื่อจัดการกับองค์หญิงหรือไม่เพคะ”เฉินเสียนแหงนมองขึ้นไปที่แสงจันทร์เหนือศีรษะของเธอและเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นต้องดูว่าพวกเขามีความสามารถมากพอหรือไม่” หลังจากหยุดไปครู่หนึ่งเธอก็พูดอย่างสบาย ๆ ว่า “เมื่อเช้านี้ เพราะเจ้าออกไปนานแล้วแต่ยังไม่กลับมา227
แม่นมจ้าวไปที่เรือนด้านหน้าเพื่อตามหาเจ้า ในเวลานั้นเซียงซั่นมาที่สวนสระวสันตฤดู และบอกว่าถ้าข้าต้องการทราบที่อยู่ของเจ้า ให้ข้าไปกับนาง”อวี้เหยี่ยนตกใจและมีเหงื่อเย็นไหลออกมา “องค์หญิงไปกับนางจริงๆเหรอ?”“ข้าไม่ไปก็ไม่ได้สิ พวกนางเลือกที่นั่นไว้ หลังจากที่ไปก็พบว่าในสระเต็ม
