ไปด้วยปลิง พวกนางทั้งสองร่วมมือกันเพื่อผลักข้าลงไปในสระ” เฉินเสียนกล่าวเบาๆ “จะลงมือฆ่าแกงกัน ข้าก็คงไม่รับอย่างเดียวหรอกนะ จะให้ใจดีกับพวกนางหรือไงกัน?”อวี้เหยี่ยนรู้สึกประหม่ามากเมื่อได้ฟัง “แล้วหลังจากนั้นเล่าเพคะ?”“ต่อมาเซียงซั่นล้มลง และเหมยอู่ก็คงกลัว ยังไม่ทันที่ข้าจะทำอะไรนาง นางก้าวถอยหลังทีละก้าวโดยไม่มองทาง แล้วก็ล้มลง”อวี้เยี่ยนกล่าวว่า “นางทำตัวเองไม่ควรมีชีวิตอยู่ต่อ ทำไมองค์หญิงถึงไปช่วยนางเล่าเพคะ?”“ข้าช่วยนางรึ?” เฉินเสียนพูดอย่างขบขัน “เจ้าเห็นกับตาหรีอว่าข้าช่วยนางไว้?”อวี้เหยี่ยนแบะปากแล้วพูดว่า “บ่าวเห็นกับตาทั้งสองข้าง ถ้าองค์หญิงไม่ขอให้พ่อบ้านไปที่สระนํ้าโดยเร็ว แม่นางหลิวคงตายไปแล้ว”เฉินเสียนหรี่ตาครู่หนึ่ง จากนั้นบีบดวงหน้ามนกลมของอวี้เยี่ยนแล้วเย้ยหยัน“สาวน้อย เจ้าคิดว่าองค์หญิงจะใจดีเช่นนั้นเลยหรือ เก็บนางไว้เพื่อความสนุกสนานในอนาคตยังไงล่ะ”“แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าองค์หญิงช่วยชีวิตนางไว้นะเพคะ”228
ทั้งสองเดินเข้าไปในสวนหลังเรือนพลางคุยกัน ฉินหรูเหลียงเดินออกมาจากความมืด มองไปยังแผ่นหลังของเฉินเสียนที่หายไปด้วยท่าทางที่อธิบายไม่ถูกแสงไฟในครัวยังสว่างอยู่ แต่ทุกคนกลับเข้านอนกันแล้ว ถ้าเจ้านายต้องการรับอาหารมื้อคํ่า จะมีคนลุกขึ้นมาทำอาหารมื้อคํ่าให้เจ้านายเมื่อเฉินเสียนและอวี้เยี่ยนเข้าไปในเรือนครัว นอกจากแสงสีเหลืองที่สาดออกมาจากห้องครัว เรือนก็ดูเย็นเฉียบเป็นพ
