ใจออกไป ตอนนี้มีองค์หญิงอยู่ทั้งคน นางจะต้องกลัวอะไรอีก!ดังนั้นอวี้เยี่ยนจึงกัดฟัน ยกกระบองขึ้นพลางหลับตาและเหวี่ยงแขนฟาดลงบนกระสอบหลังจากฟาดไปสองครั้ง อวิ๋นเอ๋อร์ที่อยู่ข้างในก็ส่งเสียงร้องอู้อี้ออกมา จากนั้นเสียงก็เงียบหายไปเฉินเสียนยกนิ้วให้อวี้เยี่ยนและกล่าวว่า “ทำได้ดีมาก”รู้ตัวอีกทีอวี้เยี่ยนก็พบว่ามือของนางสั่นระริก นางเคยทำเรื่องแบบนี้เสียที่ไหนกันล่ะจากนั้นเฉินเสียนก็ลากอวิ๋นเอ๋อร์ไปที่ลานด้านข้าง เธอได้ยินมาว่าที่นั่นมีโรงม้าสำหรับเลี้ยงม้าอยู่ ระหว่างทางอวิ๋นเอ๋อร์ได้สติขึ้นมาอีกสองครั้ง เมื่อมีครั้งที่หนึ่งก็ย่อมมีครั้งที่สอง อวี้เยี่ยนเคยทุบนางไปแล้วถึงสองครั้งจึงเริ่มชินมือ คราวนี้นางตีโดยไม่ต้องหลับตาและมือก็ไม่สั่นอีกแล้วพวกเธอเข้ามาในโรงม้า โชคดีที่ไม่มีใครอยู่ในนั้นหลังจากให้หญ้าม้าตอนเย็นเป็นมื้อสุดท้ายเรียบร้อย บ่าวที่ดูแลม้าก็กลับไปพักผ่อนและจะไม่กลับมาอีกจนกว่าจะรุ่งสางเฉินเสียนเอามือบีบจมูก “กลิ่นช่างเหม็นเปรี้ยวแสบจมูกจริงๆ”220
แค่ปล่อยให้อวิ๋นเอ๋อร์อยู่ที่นี่ทั้งคืนก็เพียงพอแล้วสำหรับนาง แต่เฉินเสียนกลับตีหัวนางจนสลบแล้วลากมาที่นี่ เธอล้อนางเล่นหรืออย่างไร?เห็นได้ชัดว่าไม่เฉินเสียนลากอวิ๋นเอ๋อร์มาโยนลงไปตรงกลางผ้าป่านที่ใส่อาหารม้า จากนั้นจึงยกขาเตะนางไปหนึ่งทีอวิ๋นเอ๋อร์ฟื้นขึ้นมาด้วยความงุนงง นางร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด จำได้ว่าตัวเองถูกลากมาตลอดทางทั้งยั
