งถูกทุบด้วยท่อนไม้อีกหลายต่อหลายครั้งจนปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัวอวิ๋นเอ๋อร์ตอบสนองอย่างรวดเร็ว นางพยายามตะเกียกตะกายออกมาจากกระสอบ แต่เฉินเสียนมัดกระสอบนั้นด้วยเชือกอย่างแน่นหนา การเปิดจากด้านในจึงเป็นอะไรที่ยากยิ่งขึ้นไปอีก“พวกเจ้าเป็นใครกัน คิดจะทำอะไรข้า!” อวิ๋นเอ๋อร์ร้องถาม ทั้งหวาดกลัวทั้งโมโหในเวลาเดียวกัน “ยังไม่ปล่อยข้าออกไปอีก!”เมื่ออยู่ในโรงม้าแห่งนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครได้ยินอวี้เยี่ยนรู้สึกโล่งใจเพราะได้ระบายความโกรธออกมา เมื่อตอนกลางวันนางลำบากมากตอนที่ถูกขังอยู่ในห้องยา เรียกฟ้าฟ้าไม่ตอบ เรียกดินดินไม่ขานตอนนี้นางจะทำให้อวิ๋นเอ๋อร์ได้ลิ้มรสความรู้สึกนั้นบ้าง เพียงแต่สภาพแวดล้อมในโรงม้านั้นเลวร้ายกว่าในห้องยาอยู่มากโขเฉินเสียนกล่าวเรียบๆ ว่า “ได้ยินมาว่าเจ้าอาศัยบารมีของนายเที่ยวรังแกผู้อื่นไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ทุกคนในจวนต่างไม่มีใครอยากเห็นหน้าเจ้า ดังนั้นเพื่อสิ่งที่ทุกคนเรียกร้อง ข้าเลยคิดว่าจำเป็นจะต้องลงโทษเจ้าเสียหน่อย”221
อวิ๋นเอ๋อร์ตอบเสียงแหลมกลับมาว่า “เหลวไหล! ข้าเป็นสาวใช้ข้างกายนายหญิง ใครจะกล้า! ทางที่ดีเจ้าควรจะปล่อยข้าไปเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูนายหญิงละก็ พวกเจ้าจะได้เห็นดี!”เฉินเสียนยักไหล่และตอบว่า “ถ้าเช่นนั้นก็รอจนกว่านางจะรู้ก็แล้วกัน ตอนนี้นางยังเอาตัวเองไม่รอด แม้แต่เซียงซั่นนางยังปกป้องไม่ได้ เจ้าคิดว่านางจะปกป้องเจ้าได้งั้นหรือ”
