ลบอยู่ที่พงหญ้าตรงทางเข้าออกเพียงทางเดียวของสวนดอกพุดตาน ถึงตอนนี้อวี้เยี่ยนก็ตระหนักได้ทันทีว่าองค์หญิงกำลังจะก่อเรื่อง!อวี้เยี่ยนพูดอย่างเห็นห่วงว่า “เรากลับกันเถอะเพคะองค์หญิง ที่นี่อันตรายเกินไป”ต้องเข้าใจว่าฉินหรูเหลียงมักจะผ่านมาทางนี้เสมอเพื่อเข้าไปที่สวนดอกพุดตาน ถ้าเขาจับได้และพบเครื่องมือก่ออาชญากรรมเช่นนี้ละก็ ต่อให้กระโดดลงแม่นํ้าฮวงโหก็ช่วยกลบเกลื่อนอะไรไม่ได้เพียงแต่ว่าเป้าหมายของเฉินเสียนไม่ใช่หลิ่วเหมยอู่ แต่เป็นสาวใช้ที่เพิ่งได้เลื่อนขั้นไปรับใช้อยู่ข้างกายหลิ่วเหมยอู่ต่างหากสาวใช้ผู้นี้ชื่ออวิ๋นเอ๋อร์ นางไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนที่ขังอวี้เยี่ยนไว้ในห้องยาเมื่อเช้านี้ อีกทั้งยังเป็นผู้ที่ส่งเสียงขึ้นมาอย่างพลการตอนอยู่ที่โถงบุปผา215
ในจวนแห่งนี้มีสาวใช้มากมายที่อยากประจบประแจงเจ้านายเพื่อจะได้ไปเป็นผู้รับใช้ข้างกาย และอวิ๋นเอ๋อร์ผู้นี้ก็กล้าหาญพอและเข้ามาได้จังหวะพอดีวันนี้เซียงซั่นถูกโบยไปถึงสามสิบครั้ง แค่จะยืนยังยืนไม่ไหว จะเอาแรงที่ไหนกลับไปปรนนิบัติดูแลหลิ่วเหมยอู่ นางกลับไปพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บที่เรือนคนใช้ หลิ่วเหมยอู่ที่ไม่มีสาวใช้ข้างกายจึงสั่งให้อวิ๋นเอ๋อร์มาเป็นผู้ดูแลเฉินเสียนตบยุงจนตายและเอ่ยอย่างใจเย็นว่า “ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับผลตอบแทน อย่ากลัวที่จะจัดการกับคนแบบนั้นอวี้เยี่ยน ถ้าเกิดอะไรขึ้นองค์หญิงอย่างข้าจะรับผิดชอบแทนเจ้าเอง”อวี้เยี่ยนทั้งรู้สึ
