้บ่าวจำเป็นต้องพูดเช่นนี้อีกเพราะองค์หญิงก็ทราบดีว่าท่านแม่ทัพโปรดปรานนายหญิงน้อยมาก หากเกิดอุบัติเหตุไม่คาดคิดขึ้นกับนางอีก ท่านแม่ทัพจะต้องโกรธเคืององค์หญิงอีกเป็นแน่ อีกไม่กี่เดือนก็จะประสูติแล้ว บ่าวไม่ขออะไรเลยนอกจากความสงบ…”เฉินเสียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พาดขาทั้งสองข้างเข้าหากันในท่าทีสบายๆจากนั้นจึงหลับตาลงท่ามกลางเสียงบ่นจู้จี้ของแม่บ้านจ้าวเมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาพลบคํ่าแล้วอากาศแจ่มใสและสายลมอ่อนๆ ในตอนกลางวันกลายเป็นแสงตะวันรอนในยามพลบคํ่าที่ทอดยาวออกไปเป็นพันๆ ลี้ ฉาบตัวบ้านทุกหลังให้กลายเป็นสีทองอร่าม“องค์หญิง รีบมาเสวยอาหารเย็นเถอะเพคะ” อวี้เยี่ยนเข้ามาเรียกหลังจากจัดสำรับเรียบร้อยแล้วเฉินเสียนกินข้าวได้มากกว่าปกติในคืนนี้อีกทั้งยังขอให้อวี้เยี่ยนตักข้าวให้เพิ่ม214
อวี้เยี่ยนเอ่ยอย่างกังวลว่า “องค์หญิงเสวยมากขนาดนี้ ถ้าคืนนี้อาหารไม่ย่อยจะทำอย่างไรเพคะ เสวยให้น้อยลงเถอะเพคะ ถ้าอีกสักพักยังหิว บ่าวจะไปนำของว่างมื้อคํ่ามาให้”เฉินเสียนเอ่ยออกมาด้วยคำพูดที่ยากจะเข้าใจว่า “อีกสักครู่ข้าจะออกไปยืดเส้นยืดสาย เป็นธรรมดาที่จะต้องกินข้าวเพิ่มอีกสักถ้วยสองถ้วย”“ยืดเส้นยืดสายอะไรหรือเพคะ” อวี้เยี่ยนถามหลังจากกินอาหารเย็นเสร็จ ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง อวี้เยี่ยนรู้สึกงงงันเมื่อเห็นเฉินเสียนกำลังเตรียมกระสอบกับเชือกรวมถึงกระบองท่อนหนึ่งเมื่อได้เวลา เฉินเสียนก็พาอวี้เยี่ยนไปนั่งห
