รษะลงอีกครั้ง ไม่กล้ายืนยันและไม่กล้าปฏิเสธ “บางทีพวกบ่าวอาจจะจำคนผิดเพคะ เซียงซั่นเป็นบ่าวข้างกายนายหญิงหลิ่ว นางจะไปอยู่กับองค์หญิงได้อย่างไร”เฉินเสียนยิ้มและพูดว่า “ใช่นะสิ ถ้าตอนนั้นนางเป็นคนนำข้าไปที่สระด้านหลัง ทิ้งเหมยอู่ไว้คนเดียวอย่างประมาทเลินเล่อจนทำให้เหมยอู่ตกลงไปในสระ ถือเป็นความผิดร้ายแรงเลยนะนั่น”เซียงซั่นมึนงงจนพูดไม่ออก เหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นมาที่หน้าผาก “ไม่ใช่…ไม่ใช่แบบนั้น… เห็นๆ กันอยู่ว่าพระองค์เป็นคนพานายหญิงไปที่สระ…”เฉินเสียนถามอย่างเรื่อยๆ เรียบๆ ว่า “เจ้าบอกว่าข้าเป็นคนพาเหมยอู่ไปที่นั่นเอง แล้วทำไมสาวใช้สองคนนี้จึงเห็นว่าเจ้ากับข้าไปด้วยกันล่ะ ไม่ใช่ว่าควรเป็นอวี้เยี่ยนที่พาเหมยอู่ไปหรอกหรือ ถ้าข้าไปที่นั่นจริงๆ โดยมีเจ้าเป็นคนนำ นั่นแปลว่าเหมยอู่เป็นคนคิดจะพาข้าไปที่นั่นไม่ใช่หรือ… เจ้าบอกว่าเหมยอู่ต้องการจะคืนดีกับข้า ทำไมนางถึงเลือกสถานที่เช่นนั้นล่ะ ปกตินางชอบพักอยู่ที่ศาลาไม่ใช่หรือ หรือว่าตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกว่าจะทำเป็นก้าวพลาด วางแผนทำร้ายตัวเองเพราะอยากให้ท่านแม่ทัพเห็นใจ เพื่อที่จะได้บดขยี้ข้า?”“ไม่ใช่นะ…” สติของเซียงซั่นกระเจิดกระเจิง นางหันไปมองฉินหรูเหลียงครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองสาวใช้ทั้งสองที่ชี้ตัวนาง ทันใดนั้นนางก็ผลักสาวใช้สอง195
คนนั้นอย่างดุร้าย “พวกเจ้าพูดอะไร! รีบบอกไปสิว่าพวกเจ้าเห็นองค์หญิงไปที่สวนด้านหลังกับตา สาวใช้ที่อยู่ข้าง
