ๆ คืออวี้เยี่ยน จะเป็นข้าไปได้อย่างไร!”สาวใช้ทั้งสองเข้ามาพัวพันกับข้อพิพาทโดยไม่ได้ตั้งใจ พวกนางส่ายศีรษะและกล่าวว่า “บางทีอาจจะจำคนผิด… ท่านแม่ทัพ เป็นบ่าวเองที่จำคนผิด พวกบ่าวไม่แน่ใจ…”เฉินเสียนเลิกคิ้วและกล่าวว่า “ข้าบอกไปแล้วนี่ว่าข้าอยู่ในสวนสระวสันตฤดูทั้งวัน จะออกไปจากเรือนได้อย่าง ที่แท้พวกเจ้าก็จำคนผิด”เซียงซั่นเคียดแค้นสุดขีด “ท่าน!”เฉินเสียนเดินไปหยุดอยู่ที่ใจกลางโถงบุปผา เธอสะบัดชุดและหันกลับไปมองเซียงซั่น เอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่ทรงพลังว่า “ทาสเลวทรามตํ่าช้าอย่างเจ้า ไม่เพียงแต่ไม่ดูแลเหมยอู่ให้ดี ทั้งยังวางแผนจะใส่ร้ายป้ายสีข้า เจตนาช่างชั่วร้ายและมีจิตใจอกุศลยิ่งนัก!”เธอเอ่ยอย่างเย็นชาด้วยถ้อยคำที่ไม่อาจโต้แย้ง “ท่านแม่ทัพฉิน ความจริงปรากฏออกมาแล้ว ที่สาวใช้ผู้นี้พูดมีแต่คำโป้ปด ควรหรือไม่ที่จะใช้กฎหมายครอบครัวจัดการกับนาง”ตั้งแต่ต้นจนจบผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีความตื่นตระหนกเลย ไม่ว่าเซียงซั่นจะกล่าวหาอย่างไรนางก็กล่าวแย้งและให้เหตุผลได้โดยตลอดฉินหรูเหลียงที่นั่งอยู่ในตำแหน่งของผู้เป็นนายใหญ่มีสีหน้าบึ้งตึงและไม่พูดอะไรอยู่นาน196
ถึงแม้จะเป็นความผิดของเซียงซั่น แต่หลังจากฟังอยู่นานเขาก็พบว่าเหตุผลของเฉินเสียนฟังดูชัดเจน ทุกคำพูดไม่มีช่องโหว่ใดๆ เลย ซึ่งนั่นทำให้เขายิ่งไม่อยากเชื่อว่าเรื่องนี้จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเฉินเสียนจริงๆ!โดยไม่รอให้เขาพูดอะไร เฉินเสียนก็หันไปทำหน้า
