ที่สั่งพ่อบ้านที่อยู่ข้างนอกเสียเอง “ลากนางออกไป สั่งโบยนางสามสิบทีตามกฎหมายครอบครัว!”ทุกคนต่างคิดว่าวันนี้เฉินเสียนคงต้องตายแน่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะพลิกผันเป็นอย่างนี้ ตอนนี้ทุกคนต่างทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะอวี้เยี่ยนและแม่บ้านจ้าวงงงันยิ่งกว่าเดิมก่อนหน้านี้พวกนางยังเหงื่อกาฬไหลพลั่กแทนผู้เป็นนาย แต่ดูเหมือนมันจะไม่จำเป็นเลยสักนิดปรากฏว่าเฉินเสียนไม่ได้ไม่แยแสเรื่องนี้อย่างที่คิด ทุกสิ่งที่เธอทำลงไปเธอไตร่ตรองล่วงหน้าไว้หมดแล้วพ่อบ้านได้สติกลับมา เมื่อเห็นว่าฉินหรูเหลียงไม่ได้ขัดอะไรเขาจึงเรียกบ่าวสองคนให้มาลากเซียงซั่นออกจากโถงบุปผา จากนั้นจึงเตรียมโบยนางอยู่ที่นอกโถงนี่เองเซียงซั่นดิ้นรนไม่หยุดและตะโกนว่า “ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพต้องเชื่อบ่าวนะเจ้าคะ! บ่าวถูกใส่ร้ายจริงๆ!”ในที่สุดฉินหรูเหลียงก็เคลื่อนไหว เขาลุกจากที่นั่งและเดินตรงไปหาเฉินเสียนทีละก้าวๆ แต่ละก้าวที่มั่นคงของเขาประหนึ่งกำลังเหยียบยํ่าหัวใจคน ทำให้คนที่เห็นอดรู้สึกสั่นสะท้านไม่ได้197
เฉินเสียนดูหยิ่งผยองและสูงส่ง แม้ว่าฉินหรูเหลียงที่มีรูปร่างสูงใหญ่จะยืนกดดันอยู่ตรงหน้า แม้ว่าสายตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความรังเกียจนั้นจะมองมาราวกับจะบดขยี้เธอเสียเดี๋ยวนี้ แต่เธอก็ไม่หวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย เธอยืดกายขึ้นอย่างไม่ยอมถอยหนีฉินหรูเหลียงจ้องเธอซึ่งๆ หน้า ไม่ยอมพลาดแม้แต่การเปลี่ยนแปลงสีหน้าเพียงเล็กน้อยของเธอ “ข้าจะถ
