ทันใดนั้นเฉินเสียนก็บิดมืออย่างรวดเร็วและแย่งไม้พลองมาอย่างง่ายดายเธอออกแรงฟาดบ่าวผู้นั้นไปหนึ่งที ทาสผู้นั้นกุมมือก่อนจะก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยกลายเป็นว่าทาสที่ถูกตีผู้นี้กลับรู้สึกโล่งใจ ใครกันจะอยากเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างความขัดแย้งของท่านแม่ทัพกับองค์หญิงเฉินเสียนตั้งไม้พลองและกระแทกมันลงกับพื้น ดูเต็มไปด้วยความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจมองข้าม ยากที่จะจินตนาการได้ว่านี่คือหญิงที่กำลังตั้งครรภ์เธอเชิดหน้ามองฉินหรูเหลียง จากนั้นจึงเลิกคิ้วและกล่าวว่า “ลองบอกเหตุผลที่ข้าต้องคุกเข่ามาสิ”ฉินหรูเหลียงฟาดฝ่ามือลงบนที่พักแขนเก้าอี้ เขาหรี่ตาและเอ่ยเสียงแข็งว่า“ได้ ท่านต้องการเหตุผลใช่ไหม วันนี้ข้าจะทำให้ท่านต้องยอมรับโดยไม่มีข้อโต้แย้ง! เซียงซั่น เข้ามา!”สิ้นเสียงของเขาเซียงซั่นก็เดินโซซัดโซเซเข้ามา พอมาถึงนางก็คุกเข่าลงร้องไห้สะอึกสะอื้น ผ้าพันแผลบนหน้าผากที่มีเลือดสีแดงกํ่าซึมออกมาซึ่งยิ่งทำให้นางดูน่าสงสารมากขึ้นเซียงซั่นเงยหน้ามองเฉินเสียนทั้งนํ้าตา สายตาเต็มไปด้วยความคั่งแค้น นางชี้ไปที่เธออย่างแม่นยำก่อนจะกัดฟันกรอดและเอ่ยว่า “ท่านแม่ทัพ เป็นผู้หญิงร้ายกาจผู้นี้เจ้าค่ะที่ผลักนายหญิงตกลงไปในสระ! และก็เป็นพระองค์ที่ตีหัวบ่าวจนสลบ!”187
เซียงซั่นหมอบลงไปกับพื้นและร้องห่มร้องไห้ราวกับทนรับไม่ได้กับความไม่เป็นธรรม “นายหญิงผู้น่าสงสารยังคงสลบไสลไม่ได้สติ… นายหญิงร่างกายอ่อนแออยู่แล้วยัง
