ต้องมาตกลงไปในสระเช่นนี้อีก ต้องใจดำอำมหิตแค่ไหนจึงผลักนางลงไปได้! นายหญิงซึ่งมีจิตใจที่ดีงามควรถูกข่มเหงรังแกเช่นนี้หรือ บ่าวแทบใจสลายที่ต้องเห็นนางตกอยู่ในสภาพนั้น…”ขอบตาของฉินหรูเหลียงแดงกํ่า สองมือจับเก้าอี้ไว้แน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนขึ้นมา “เฉินเสียน มาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านมีอะไรจะพูดอีกไหม”เฉินเสียนแสยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “แน่นอนว่าต้องมี แค่ฟังความจากนางข้างเดียวท่านก็ปักใจเชื่อว่าข้าเป็นคนผลักเหมยอู่ตกลงไปในสระแล้วงั้นหรือท่านเห็นมันด้วยตาของท่านเองหรืออย่างไร”“บ่าวเห็นกับตา!” เซียงซั่นรีบขัดขึ้นมาเฉินเสียนแสยะยิ้มมุมปาก เธอเหลือบมองเซียงซั่นด้วยหางตาแล้วกล่าวว่า“เจ้าบอกว่าข้าตีเจ้าจนสลบไม่ใช่หรือ เจ้าสลบไปแล้วยังจะเอาตาที่ไหนมามองอีก”เซียงซั่นตอบว่า “พระองค์ผลักนายหญิงลงไปก่อนแล้วกลัวว่าข้าจะเปิดเผยความลับ จึงตีจนข้าสลบไปด้วย!”เฉินเสียนหัวเราะ หางตาของเธอกระตุกเล็กน้อย “แล้วตอนที่ข้าผลักเหมยอู่ลงไป ทำไมเจ้าถึงไม่หยุดข้า เป็นไปได้หรือว่าเจ้าจะยืนใจลอยอยู่เฉยๆ”ทันใดนั้นหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไป เธอเอ่ยเสียงเย็นว่า “ก็แค่ทาสชั้นตํ่า ดูแลเจ้านายไม่ดีเองยังจะมาใส่ร้ายผู้อื่น แม่ทัพฉินยังไม่ทันว่าอะไรเจ้าก็ป้ายสีผู้อื่นเสียแล้ว! ช่างพลิกลิ้นได้ว่องไวเสียจริง!”188
เซียงซั่นสะอึก ใบหน้ายิ่งซีดลงกว่าเดิม นางโต้กลับว่า “บ่าวไม่ได้ใส่ร้ายใครนะเจ้าคะ บ่าวพูดความจริง! ตอนที่นายหญิ
