ียนหัวเราะ เธอเงยหน้ามองฉินหรูเหลียงและพูดว่า “พูดกันมาตั้งนานแล้วข้ายังไม่เห็นเลยว่ามีเหตุผลอะไรที่ข้าต้องคุกเข่าให้ท่าน ยังมีอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าก็ขอตัวกลับไปนอนกลางวันก่อนละ”เฉินเสียนทิ้งไม้พลองและหันหลังเดินออกไปจากโถงบุปผาอย่างสง่างามแต่ไม่คิดว่าอยู่ๆ จะมีคนที่อยู่ด้านนอกโถงบุปผาเอ่ยขึ้นมาว่า “ท่านแม่ทัพบ่าวสาวสองคนนี้แอบกระซิบกระซาบกัน ดูเหมือนตอนนั้นพวกนางจะเห็นองค์หญิงออกไปจากสวนสระวสันตฤดูและเสด็จไปยังสวนด้านหลังเจ้าค่ะ”
192
