หัวใจของเซียงซั่นตกลงไปที่ตาตุ่ม ทันใดนั้นเฉินเสียนก็คว้าข้อมือของนางไว้ดวงตาของเฉินเสียนจมลึก เธอออกแรงบิดข้อมือเซียงซั่นจนนางกรีดร้องอย่างน่าสมเพช ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นขาวซีด เหงื่อกาฬแตกพลั่กใบหน้าของหลิ่วเหมยอู่ซีดเผือด นางสูดลมหายใจอย่างหมดหวังเฉินเสียนผู้นี้เคลื่อนไหวรวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร! ไม่คิดเลยว่านางจะรู้ตัวและชิงลงมือก่อน!เฉินเสียนผลักเซียงซั่นทิ้งไปและเดินตรงไปหาหลิ่วเหมยอู่ทีละก้าวๆ“ทะ ท่านจะทำอะไร”เฉินเสียนเอ่ยเนิบๆ ว่า “เอางั้นก็ได้เหมยอู่ ข้าจะบอกให้รู้อย่างเป็นทางการว่าคราวนี้เจ้าเป็นฝ่ายยั่วโมโหข้าก่อน”เซียงซั่นฝืนทนกับความเจ็บปวดแล้วลุกขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายกล้าอย่างดุร้าย นางกัดฟันพูดกับหลิ่วเหมยอู่ว่า “นายหญิงอย่าไปกลัวเจ้าค่ะ! บ่าวไม่เชื่อว่าเราสองคนจะจัดการนางไม่ได้! ไหนๆ ก็เป็นอย่างนี้แล้ว งั้นก็จัดการ เริ่มแล้วก็ทำให้มันสุดไปเลย!”เมื่อหลิ่วเหมยอู่เห็นความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ของเซียงซั่น นางก็เริ่มรู้สึกฮึดแม้จะยังกลัวใช่แล้ว ไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว นางคิดหาวิธีกำจัดผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และตอนนี้โอกาสมาก็อยู่ตรงหน้าแล้ว169
หลิ่วเหมยอู่ไม่ถอยหนีอีกต่อไป นางและเซียงซั่นประกบเฉินเสียนทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ค่อยๆ ก้าวเข้าไปปราชิดเซียงซั่นปวดข้อมือเหลือจะทน นางเกลียดเฉินเสียนสุดหัวใจและรอต่อไปไม่ไหว รีบถลันไปหาเฉินเสียนอีกครั้ง พยายามจะ
