กระจัดกระจาย เฉินเสียนก็เห็นความยุ่งเหยิงภายในห้องยาตู้ยาล้มลง เครื่องปรุงยาต่างๆ หล่นกระจัดกระจายทั่วพื้นอวี้เยี่ยนหนีออกมาด้วยสภาพจนตรอก ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่ฝุ่นนางถูกขังอยู่ในนี้นานมากและพยายามทุกวิถีทางเพื่อหาทางออก ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนนางก็ไม่ยอมส่งเสียงสะอื้นออกมาแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นเฉินเสียน นางก็เบะปาก ความตื้นตันจู่โจมเข้ามาอย่างฉับพลัน แล้วนางก็วิ่งเข้าไปกอดเฉินเสียนและร้องไห้โฮโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น “องค์หญิง พวกนางรังแกบ่าว!”เฉินเสียนกอดนางไว้และปลอบโยนอย่างนุ่มนวล “อย่าร้อง องค์หญิงจะช่วยเจ้าเอาคืนเอง ลองดูสิว่าต่อไปจะยังมีใครหน้าไหนกล้าทำอีก”174
