ข้าไม่ใช่แมรี ซู ที่จะไปช่วยคนที่พยายามจะฆ่าข้า ความชั่วที่ก่อขึ้นเอง จัดการมันเองก็แล้วกัน”เสียงกรีดร้องของหลิ่วเหมยอู่ที่อยู่เบื้องหลังดังแสบแก้วหู เฉินเสียนเดินอ้อมสวนดอกไม้ด้านหลังและโยนแท่นหมึกเปื้อนเลือดลงในทะเลสาบในสวนนั้นในเวลานี้ดอกซิงร่วงโรยลงเกือบหมดแล้ว บนกิ่งบางกิ่งเริ่มมีกลุ่มก้อนสีเขียวจับตัวรวมกันเป็นพุ่มเมื่อสายลมพัดโชย ทั่วทั้งสวนก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมที่ชวนให้สดชื่นด้วยทัศนียภาพเช่นนี้ เฉินเสียนเดินไปบนเส้นทางอันเงียบสงบ ทุกสิ่งทุกอย่างดูน่าพอใจมาก ไม่ว่าใครก็คงนึกไม่ถึงว่าภายใต้ท่าทีที่สงบสุขของเธอ เธอเพิ่งผ่านประสบการณ์อันน่าตื่นตกใจอะไรมาเดินไปไม่ไกลนักก็บังเอิญเจอกับแม่บ้านจ้าวพอดี173
แม่บ้านจ้าวตามหาเธอไปทุกหนทุกแห่ง จนเมื่อเจอเธอนางจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกและถามว่า “องค์หญิงหายไปไหนมาเพคะ บ่าวยกอาหารกลับมาก็ไม่เจอองค์หญิงแล้ว”เฉินเสียนตอบว่า “ไม่มีอะไรทำ เลยไปเดินเล่นรอบๆ”“งั้นรีบกลับไปเสวยอาหารเถอะเพคะ”“ไม่ต้องรีบ ข้าจะไปที่ห้องยาก่อน”ที่ห้องยามักจะมีคนคอยดูแลอย่างดี แต่วันนี้ได้ยินมาว่าคนดูแลลาหยุดออกไปทำธุระ ที่นี่จึงวังเวงและเงียบเชียบเมื่อไปถึงลานหน้าห้องยาเฉินเสียนจึงเห็นว่าประตูถูกล็อกไว้ในตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงตึงตังดังมาจากข้างในหลังจากกระแทกประตูอย่างแรงบานประตูก็ใกล้จะพัง และในท้ายที่สุดมันก็พังควํ่าลงกระทบพื้นจนเกิดเสียงดังโครมครามขณะที่เศษไม้ปลิว
