ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”ความสนใจทั้งหมดของนางพุ่งตรงไปที่เฉินเสียนจนไม่ทันสังเกตเห็นอันตรายที่อยู่เบื้องหลัง ข้างหลังนางไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว ถอยไปอีกก้าวเดียวก็จะเป็นสระนํ้าเฉินเสียนหรี่ตาและเอ่ยว่า “ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง อวี้เยี่ยนอยู่ที่ไหน”“ยะ… อยู่ในห้องยะ… ยา!”ยังไม่ทันที่เฉินเสียนจะทำอะไรไม่ดี หลิ่วเหมยอู่ก็หวาดกลัวจนทำให้ตัวเองตื่นตระหนกถึงขีดสุดขาของนางขยับอย่างไม่มั่นคง กว่าจะตระหนักได้ว่าตัวเองก้าวออกไปในความว่างเปล่าก็สายไปเสียแล้ว หลิ่วเหมยอู่เสียการทรงตัว สองมือของนางไขว่คว้าอยู่กลางอากาศสองสามทีก่อนจะตามมาด้วยเสียงผิวนํ้าแตกกระจายนํ้าในสระไม่ลึกทว่าที่ก้นสระมีแต่ตะกอน หลิ่วเหมยอู่ติดแหง็กอยู่ตรงนั้นและเอาตัวเองออกมาไม่ได้172
นางร้องไห้โฮอย่างสิ้นหวัง พยายามดิ้นรนทว่าก็หาทางปีนขึ้นฝั่งไม่ได้เฉินเสียนยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างเฉยเมยความสงบของสระนํ้าถูกทำลาย ปลิงที่มากระจุกรวมกันในจุดที่มีกลิ่นเลือดก่อนหน้านี้ค่อยๆ ว่ายกระจายออกไปและเข้าไปใกล้หลิ่วเหมยอู่ด้วยความรวดเร็ว“ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าจะมีฝีมือมากกว่านี้เสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะอ่อนแอขนาดนี้ ทำข้าเสียแรงโดยใช่เหตุ” เฉินเสียนแบะปากอย่างดูถูก เธอหันหลังกลับอย่างไม่ใส่ใจเสียงกรีดร้องของหลิ่วเหมยอู่และเดินห่างออกไปอย่างวางก้าม“เฉินเสียน! นังสารเลว! นังงูพิษ! ท่านจะทิ้งข้าไว้อย่างนี้ไม่ได้!”เฉินเสียนเอ่ยโดยไม่หันกลับมามอง “ขออภัย แต่
