นัยน์ตาคมเข้มราวกับหมึกทั้งยังแฝงความเยือกเย็น ดวงตาที่หรี่ลงฉายให้เห็นรอยยิ้มน้อยๆ “เจ้าเพิ่งพูดว่าอะไรนะ”เซียงซั่นอดรู้สึกกลัวขึ้นมาไม่ได้ แต่ยังแสร้งทำเป็นสงบและเอ่ยว่า “ถ้าอยากรู้ว่าอวี้เยี่ยนอยู่ที่ไหน องค์หญิงก็ตามบ่าวมาสิเพคะ”เฉินเสียนถอนสายตากลับมาด้วยท่าทีที่สงบเยือกเย็น เธอหันกลับและเดินตรงไปที่ห้อง พร้อมกันนั้นก็พูดว่า “ไปสิ ข้าไปแน่ๆ แต่ขอไปล้างมือก่อนแล้วกัน”เมื่อครู่นี้เธอใช้มือจับถ่าน ที่นิ้วจึงยังมีคราบถ่านติดอยู่เล็กน้อย คงไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจยากอะไรหากจะเข้าไปล้างมือให้สะอาดเสียก่อนขณะที่เซียงซั่นรออยู่ข้างนอก นางก็ได้ยินเสียงของเฉินเสียนดังลอดออกมาจากด้านใน ฟังชัดถ้อยชัดคำ “เซียงซั่น ถ้าแตะต้องอวี้เยี่ยนแม้แต่ปลายเส้นผมข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างอนาถ”เซียงซั่นตัวสั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ครั้นแล้วจึงยืดอกขึ้นปลอบใจตัวเองหลังจากวันนี้ไปนังสารเลวนี่ก็จะไม่มีโอกาสมีชีวิตอยู่เห็นวันพรุ่งนี้อีกแล้ว มีอะไรจะต้องกลัว! ถ้าอยากแก้แค้นก็ลองดูว่าจะยังมีโอกาสอยู่ไหม!165
ใบหน้าที่อ่อนเยาว์เซียงซั่นเต็มไปด้วยความอาฆาต คราวก่อนเฉินเสียนทำให้นางถูกลงโทษโบยต่อหน้าทุกคนในจวน นางเสียหน้าและรู้สึกเหมือนหลิ่วเหมยอู่คืออยากจะให้เฉินเสียนตายเสียตอนนี้เดี๋ยวนี้เมื่อเฉินเสียนกลับออกมาเซียงซั่นจึงเก็บอาการทางสีหน้าเฉินเสียนสวมชุดกระโปรงเอวสูงแขนกว้าง ชายแขนเสื้อปลิวไหวไปตามสายลมขณะที่เดินไปต
