ามเรื่องของท่านแม่ทัพใหญ่และเมียน้อยนั่นเองเฉินเสียนวานให้อวี้เยี่ยนนำต้นฉบับภาพเขียนปีกนี้ส่งไปให้เหลียนชิงโจวเพื่อรวมเล่มและวางแผนขายเป็นหนังสือการ์ตูน สิ่งนี้ไม่เคยปรากฏในต้าฉู่มาก่อนจึงน่าจะตีตลาดได้ดีไม่น้อยตอนที่เหลียนชิงโจวรับภาพเขียนมาไว้ในมือ เขาถึงกับหน้าชาไปชั่วขณะ“องค์หญิงวาดภาพเหล่านี้เองหรือ”อวี้เยี่ยนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “บ่าวเห็นองค์หญิงวาดกับตาเลยเจ้าค่ะ”“น่าสนใจจริงๆ” เหลียนชิงโจวกล่าวด้วยรอยยิ้มตอนเห็นครั้งแรกเขารู้สึกว่ารูปแบบการวาดตัวละครดูแปลกตาไปหน่อย แต่ยิ่งมองไปเรื่อยๆ กลับยิ่งสะดุดตา และการเล่าเรื่องโดยใช้ภาพแบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกถึงชีวิตชีวามากขึ้นในฐานะพ่อค้า เหลียนชิงโจวจะไม่ละทิ้งโอกาสทางการค้าใดๆ ทั้งสิ้น158
เหลียนชิงโจวกล่าวว่า “กลับไปทูลองค์หญิงว่าข้าได้รับภาพเขียนคนตัวน้อยเหล่านี้แล้ว หลังจากนี้ข้าจะช่วยให้องค์หญิงได้รับชื่อเสียงเงินทองที่พระองค์สมควรได้รับเอง”จากนั้นเหลียนชิงโจวจึงถามถึงชีวิตความเป็นไปของเฉินเสียน อวี้เยี่ยนเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟังอย่างละเอียด พอได้ฟังแล้วเหลียนชิงโจวถึงกับครางเสียงตํ่า ความชื่นชมฉายชัดบนใบหน้าของเขาไม่คิดเลยว่าภายในระยะเวลาสั้นๆ เพียงสองเดือนจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายถึงเพียงนี้หลังจากอวี้เยี่ยนลากลับไป เหลียนชิงโจวก็พูดกับพ่อบ้านอย่างไม่ลังเลเลยว่า“เตรียมเกี้ยว”หลังจากนั้นไม่นาน เหลียนชิงโจวก็อยู่บนเกี้ยวเต
